gedib-gelir, damaqlarını dide-dide pencereye boylanırdı. Kemale müellime ise jurnala baxa-baxa-Bu beşlerden, dördlerden sonra üç yazım sene?-deye başını bulayırdı. Sonra başını qaldırıb sinfe boylandı. Gözü pencerede fikri uzaqlarda olan Sevile seslenib-Sevil, sual ver.-dedi.
Bu ani müracietden diksinen Sevil çaşqın halda asta-asta ayağaqalxdı.
-Ne, sual?
-He de, görürem yaman fikirleşirsen? Yeqin İsmayıla ne sual vereceyini fikirleşirdin?-Sevil tutuldu. Qerarsız halda ktabı vereqledi.-Bax ha, bunun taleyi senin elindedir. Ele sual ver ki, cavab vere bilsin.
Çeynemekden damaqlarını qanadan İsmayıl qerarlı şekilde:
-Müellime, üçümü yazın, keçib oturum.-dedi.
-Niye, belke asan sual verecek?
-Onun sualı mene lazım deyil. Onsuz da cavab vermeyecem.
Sevil daha da tutuldu. İsmayıl bu defe kinli-kinli baxmasa da nifretini bütün sinfin, hetta müellimin qabağında bildirirdi. Dolmuş gözlerini qaldırıb gözlerini döşemeye zillemiş İsmayıla baxdı.
-Sualım yoxdur.-deye sesi titreye-titreye dedi.
-Niye, ne olub size,-Kemale müellime teeccüble onlara baxdı,-danışmırsınız?
-Müellime, olar keçib oturum?-deye İsmayıl bu defe daha qerarlı ve yüksek sesle dedi.
-Keç,-Kemale müellime başını bulaya-bulaya ona baxdı.
Sevilin göz yaşları artıq içine axırdı. Durduğu kimi de asta-asta yerine oturdu. O qeder çaresiz idi ki. Bu heyatda en çox sevdiyi, geleceyini onunla birlikde xeyal etdiyi insan ona nifret eleyirdi. Nifret elediyi şexs ise onun geleceyi olacaqdı. İsmayıl da Sevilden az çaresiz deyildi. Sevdiyi qız bir ay sonra başqasına gelin olacaqdı, bu hansı seven oğlanın ciyerini yandırmazdı ki? Onun ise elinden onu özünden uzaqlaşdırmaqdan, özüne nifret eletdirmekden başqa heç ne gelmirdi.
Günorta idi. Binaların arası ile hazırlığa geden Sevinc birden arxadan yeyin addımlarla kiminse özünü ona çatdırmağa çalışdığını hiss eledi. Yene Yusif olacağından narahatlıq keçiribo da addımlarını yeyinletdi. Lakin ses özge ses idi.
-Sevinc, ay Sevinc. Bir deqiqe gözle.
Ses Ceyranın

<< 1 ... 423 424 [425] 426 427 ... 558 >>