qismetindir. Eger başqa cür olsaydı, başqa cür de olardı. Düzdür, biraz kobuddur, amma Xelil ele de pis adam deyil. Esas da odur ki, seni çox sevir, seni heç vaxt yarı yolda buraxmayacaq.
-Men onu istemirem, başa düşürsen, men onu istemirem!-Sevil sesini qaldırdı.
-Ay qız, sus!-Sevda sesini ondan da berk qaldırdı. Sonra qaçaraq nezerlerle qapıya baxıb daha asta sesle,-Kimi isteyirsen bes?-dedi.-Sene bütün sinfin qabağında ağzına geleni deyenimi? Ona göre hediyyesini bele berk-berk qucaqlamısan? Başa düş, o seni almayacaqdı, seninle vaxt keçirirdi. Papa şotuna böyüyen adamdır, yetimlik görmeyib, çetinlik bilmeyib. Evvel-axır sene qalan Xelil olacaq, bunu başa düş!
-Yox, yox,-Sevilin dodaqları titredi,-men Xelili istemirem,-deye için-için ağlamağa başladı. Sinesi köksünden çıxacaq qeder içden ağlayırdı. Bele bir çetin anında bacısı da ona destek olmur, eksine, acı heqiqetleri üzüne vururdu.
Sevda ise bu qeder sert danışıb onsuz da kövrek olan bacısını incitdiyi üçün peşman olmuşdu. Belke İsmayıl ele onun dediyi kimi biri idi, amma Sevil de sevmediyi biri ile evlendirilmeye layiq deyildi. Demeye bir söz tapmayan Sevda bacısına daha yaxın oturb başını sinesine sıxdı, saçlarını sığallaya-sığallaya onu sakitleşdirmeye başladı.-Ana, men gedirem, qapını örtersen.-deye qapıdan çıxan Sevinc çölde yuxarı pillekenlerle qaça-qaça düşen Yusifle toqquşdu. Yusifin elindeki test blankı ve defterleri yere sepelendi. Evvel diksinse de sonra özünü ele alan Sevinc heç ne olmamış kimi yoluna davam eledi. Yusif eyilib tez-telesik yerdekileri yığa-yığa:
-Gözle, meni de gözle.-dedi ve onun arxasınca düşmeye başladı.
Lakin Sevinc süretini artırır ve ondan uzaqlaşmaq isteyirdi. Birinci mertebeye çatmışdı ki, bir-birinin ardınca gülle kimi bloka giren boz siçanla qara pişiyi görcek qışqıraraq yerinde çırpındı. Onun sesinden neinki geldikleri kimi de blokdan çıxan pişikle siçan, ele Yusif de qorxdu. Tez özünü ona yetirib biraz telaş, biraz da kinaye ile:
-Caan, çox qorxdun? Gördün,

<< 1 ... 428 429 [430] 431 432 ... 558 >>