meni gözlemeyende nece olur?-deye ona baxdı.
Sevinc ise elini sinesine tutub derinden nefes alırdı. Rengi qaçmışdı. Yusif hesret ve sevgi dolu nezerlerini ondan çeke bilmirdi. Onun nezerlerini öz üzerinde hiss eleyen Sevinc birteher özünü ele alıb ondan aralnmağa başladı.
-Gözle, bax, yoxsa bu defe qabağına şirle ayı çıxacaq.-deye Yusif de onun arxasınca blokdan çıxdı. Lakin Sevinc yene de onu eşitmemezliye vurur, addımlarını yeyinleşdirdi. Sevinc ne qeder inadcıl idise, Yusif de bir o qeder qerarlı idi. Nehayet, binanın döngesinde özünü ona çatdırıb qolundan yapışdı. Qerarlı ve ciddi şekilde,-Düşmenik biz? Niye mene qulaq asmaq istemirsen? Men senin düşmeninem?-deye soruşdu.
Acı tebessümle bir qoluna, bir de Yusife baxan Sevinc:
-Dostum da deyilsen.-dedi ve qolunu dartdı.
-Bilirem,-Yusif daha asta ses tonu ile meyus şekilde başını yelledi,-bilirem, her şeyi korlamışam. O qeder yalan danışmışam, o qeder oyun oynamışam ki, heç kim mene inanmır. Amma men deyişmek isteyirem, düzelmek isteyirem, Sevinc. Yadındadır, hetta bunu menden sen de istemişdin, yanımda olacaqdın. İndi niye menden üz çevirirsen, niye kömek elemirsen?-Sevinc heç ne demeyib gözlerini qaçırdı. Bu Yusifi daha da qıcıqlandırdı. Onun baxdığı istiqamete keçerek,-Gözlerini qaçırma,-dedi,-men bax, gözlerime. Gözlerim de yalan deyir?-Sevinc onun gözlerine baxmağa qorxurdu. Çünki öz gözlerindeki sevginin oxunacağından ehtiyat eleyirdi. El çekmeyen Yusif axır ki, onun nezerlerini öz üzerine yönelde bildi.-Seni sevirem.-deye mesum ve meyus şekilde onun gözlerine baxdı.
Bu sevgi dolu isti baxışlar, bu ses tonu, bu iki kelime... Bir anlıq bunların cazibesine ele qapıldı ki, “Men de seni sevirem.”dememek üçün özünü gücle saxladı.-Sevinc, niye meni başa düşmürsen?
-Sen meni başa düşmürsen, Yusif.-nehayet ki, onun üzüne baxan Sevinc qerarlı şekilde dillendi.-Sen menim dostum idin, dostum olaraq da qalacaqdın...
-Ele bilirsen, men bunları fikirleşmirem? Ele bilirsen, menim üçün bu iki kelimeni demek bele

<< 1 ... 429 430 [431] 432 433 ... 558 >>