vaxt pillekeniçıxıb onlara çatan Kenan eşitdiklerinin şoku ile Leylaya baxıdı. Üzünde teeccüb qarışıq bir qezeb var idi.
-Leyla, bunları sen demisen?!
-Kenan, sen haradan çıxdın?-Zerife onu görüb duruxdu.
-Leyla, seninleyem,-lakin Kenan onu eşitmemezliye vurub gözlerini Leyladan çekmeden daha möhkem sesle soruşdu,-sen bele bir şey demisen?!
-Kenan, vallah men ele bir şey dememişem. Men onun haqqında danışmamışam.-Leyla ağlamsındı.
-Zerife yalan deyir? O bu qeder şeyi özünden uydurur?
-Men...bilmirem...
-Nece yeni bilmirem, ay qız? Sene kim ixtiyar verib ki, onun haqqında ağzına geleni danışasan?!-Kenan eli ile onu geri iteledi.
-Kenan, neyleyirsen?!-bu vaxt özünü yetiren Eleddin onu Leyladan aralayıb geri iteledi. Sonra Leylanı ağlayan görcek-Niye bu qızın üstüne düşmüsen?-deye hirsle Kenana baxdı.
-Mence bunu o qızın özünden soruşsan pis olmaz. Utanmır, Zerife haqqında ağzına geleni danışır.
-Men onun haqqında heç ne danışmamışam! O özünden uydurur!
-Ay qız!-Kenan yeniden onun üstüne gelmek isteyirdi ki, Eleddin:
-Kenan!-deye onu geri iteledi.-Burada nese sehv var. Leyla onun haqqında bele danışa bilmez. Herhalda sen Leylanı Zerifeden evvel tanıyırsan. Onun qeybetcil olmadığını bilirsen.
-Ne deyirsen indi, Zerife yalançıdır?
-Men ele bir şey demedim. Men Leylanı tanıyıram ve onun adından danışıram.-Eleddin üzünü Zerifeye tutdu.-Zerife, sene kim deyib ki, Leyla senin arxanca danışır?
-Ne bilim, özünden soruş. Danışanda yanında kim olubsa...-Zerife Leylaya baxaraq teessüfle-Heç sene yaraşdırmadım,-dedi,-sen de qızsan, senin de menimkiler kimi qardaşların ola bilerdi, senin de başına menim başıma gelenler gele bilerdi. Onda sene xoş olardı?
Bunu deyen Zerife ağlaya-ağlaya pillekenleri düşmeye başladı. Kenan da onun arxasınca düşdü. Leyla ise hıçqırır, sinesi tez-te qlxıb enirdi. Özünü divara söykemiş şekilde gözleri berele-berele onların arxasınca baxırdı. Onu bele görmek hele de meseleden tam agah ola bilmeyen Eleddini incidirdi.
-Ağlama, men sene

<< 1 ... 433 434 [435] 436 437 ... 558 >>