üreyini açmırdın.-dedi.
Eleddin yene dinmeyib köks ötürdü. Bir Eleddine, bir de Leylaya baxan Kenan ise nese xatırlamıştek:
-Çıraq, sen niye burada oturmusan?-deye soruşdu.
-Sabahın xeyir. Jeton indi düşdü?-deye Eleddin kinaye ile gülümsündü.-Qovulmuşan.
-Ne, o qovub seni? Bu qız lap ağ eledi, ha-deye Kenan ayağa qalxmaq isteyirdi ki:
-Kenan, otur yerine,-Eleddin qolundan tutaraq onu geri oturdu.
-Çıraq, doğrudan, ne olub? Axı bu meselenin sene heç bir aidiyyatı yoxdur.
-Onu kim deyir? Suyumuzu bulandıran ela bulandırıb. Menden Leylaya, Leyladan da Zerifeye yaman oxuyublar. İndi de Leyla ele bilir ki, Zerifenin dediklerini ona men çatdırmışam. Düzdür, Leylada sene qarşı bir şeyler var, amma o heç vaxt Zerife haqqında bele danışmaz. Aranı qatan her kimsirse onu tapıb birteher eleyecem. Uje baxmayacam, oğlandır, ya qız.
-Demeli, bele-bele işler,-fikirli-fikirli çenesini ovan Kenan gözlerini zillediyi yerden çekerek,-sen heç narahat olma,-dedi.-Onu men özüm tapacam ve ağıllandıracam.
Kenan bunu deyib süretle sinifden çıxdı. Psixoloqu salamlayıb yanından öterek üçüncü mertebeye qalxmağa başladı. Bu vaxt otağına doğru geden Nigar müellimenin telefonu zeng çalmağa başladı. Ekrana baxdı. Gözlediyi zeng eledi. Addımlarını yeyinledib otağına girdi ve zengi açdı.
-He, Ümid?
-Necesen, mektebdesen?
-Şükür Allaha, yaxşıyam. He, mektebdeyem. Ne olub ki?
-Sene bir xeberim var. Seninkini tapıblar.
-Me...-duxuxan Nigar müelime cümlenin xeberinden söhbetin kimden getdiyini başa düşüb sevincek,-Qadiri?-deye soruşdu.
-He, xestexanadadır. Seher getiribler.
-Ne yaxşı? Veziyyeti necedir?
-Yaxşısı budur, gel, özün gör.
-Yaxşı, mektebden çıxım, oradayam.
-Gelende birinci mene dey.
-Yaxşı, çox sağol
-Deymez.
Telefonu söndüren Nigar müellime elini sinesine qoyub derinden nefes aldı.
Üçüncü mertebede ise Kenan Zerifeden söz almaq isteyir, Zerife ise etirazla:
-Dedim axı, söz vermişem, deye bilmerem.-deyirdi.
-Söz verdiyin adam menden daha vacibdir?
-Kenan, meni pis

<< 1 ... 438 439 [440] 441 442 ... 558 >>