geldikde ise yaraları tekrar-tekrar qanayır, heç cür qaysaq tutub sağala bilmirdi. Bir de şert yarası var idi. Anasına göre sevdiyinden uzaqlaşmağa mecbur qaldığı o şert. Kenardan çoxlarına aciz ve iradesiz görünen Eli eslinde çoxlarının daşıya bilmeyeceyi bir yükün altına çiyinlerini vermişdi. Çoxları üçün heyatına qarşı laqeyd, qorxaq, çetinliklere qarşı mübarize aparmayan Eli eslinde mübarizenin en çetin yolunu seçmişdi. Susaraq mübarize aparırdı. Bütün sıxıntı, stress ve kederini içinde yaşayır, başqalarını öz derdi ile yüklemek istemirdi. Derdini tek daşıyırdı ve yaşayırdı. Onsuz. Girdiyi bu Xeyir-Şer mübarizesinde hele ki qazanan Şer idi. Gözlerini oymuş, suyunu elinden almışdı, sehrada kömeksiz qoymuşdu. Amma her yolun bir sonu var idi. ve Eli de bilirdi ki, bu mübarizenin sonunda işığını, heyatını-sevdiyini Şerden geri ala bilecek. Çünki ürekde Allah sevgisi, batinde temizlik ve xeyirxahlıq, sabaha inamı olan her bir mübarizenin sonunda qalib gelen Xeyir olur.
Eleddin üzünde xoşbextlik ifadesi bir tebessüm pillekeni qalxıb qapılarına yaxınlaşırdı. Özünü evvelki günlere nisbeten daha yüngül ve xoşbext hiss edirdi. Bir saat da olsa sevdiyinin yanında olmuş, onun yükünü yarı bölmeye çalışmışdı. Seni sevmese de yanında olması, sesini eşitmek, gözlerine baxa bilmek bir seven üçün her şey idi. Evlerinin qapısını açıq görende Eleddinin üzündeki tebessüm teeccüb ve telaşla olundu. Bir anlıq eve oğru girdiyini düşünüb telaşlandı, eyni telaşla da qapını açıb dördgözle içeri boylandı. İlk baxışdan her şey qaydasında görünürdü. Amma onun telaşını daha da artıran gördüyü yox, eşitdikleri olmuşdu. Zahide xala otaqda kiminlese hirsli-hirsli danışırdı. Eleddin ayaqqabılarını soyunmadan özünü otağına qabağına verdi.
-Men indi qardaşına ne deyecem, he? Yazıq uşaq iki-üç heftedir, bunlara göre hazırlıqlarında qalıb, universitete gire bilmeyecem deye fikir eleyir. Sen de durub onun şexsiyyet vesiqesi ile kartını gizletmisen? Bu ne demekdir axı, Nergiz?
-Men qorxdum,

<< 1 ... 461 462 [463] 464 465 ... 558 >>