dostumdur,-Sevinc ağlamsındı,-onu bele veziyyetde qoya bilmerem.
-İndi atan işden gelib seni onun yanında görse ikinizi de birteher eleyecek.
-Ana, qurban olum, ne olar?-sevinc anasına yalvarmağa başladı,-Anasıgil de evde yoxdur, o sehere qeder yağışın altında qalacaq. Ne olar, gedim getirim onu.
-Sene beş deqiqe vaxt verirem, beş deqiqeye geldin, geldin, gelmedin, özünden küs. Sonra atan seni aşağıda tutsa men qarışmayacam.
-Bir denesen.-Sevinc sevincek anasının yanağından öpüb ayağını da geyinib telesik aşağı düşmeye başladı. O, aşağı çatanda artıq yağış leysana çevrilmiş, külek de başlamışdı. Yusif ise veziyyetini deyişmemişdi. görünür, özü burada olsa da fikri çox uzaqlarda idi. Onu bele görmek Sevinci incitdi, amma birteher özünü ele alıb ona sarı gelmeye başladı.-Yusif, burada neyleyirsen?
Onun sesini eşitcek fikir dünyasından real dünyaya qayıdan Yusifin üzüne hezin bir tebessüm qondu.
-Oturmuşam da,-deye sesi titredi, ayağa qalxıb-Sen ne eceb buradasan?-deye soruşdu.
-Yağışın altında oturarlar?-Sevinc laqeydliliyini qoruyurdu.-İslanacaqsan.-deye çetiri açıb onun başına tutdu. Bu Yusifin ona aldığı hemin çetir idi.
-İslanmışın yağışdan ne qorxusu? Men islanacağım qeder islanmışam, üreyime qeder. Esas odur sen islanma.-deye Yusif çetiri ona sarı tutdu. Bu vaxt eli-eline toxundu. Gözlerini qaçıran Sevinc elini de çekmek isteyirdi ki, çetir elinden çıxaraq küleye qoşulub yaxınlıqdakı ağacın budağına ilişdi. Yağış Sevinci de islatmağa başladı. yusif tez-telesik gödekçesini soyunub onun çiynine saldı, gödekçenin papağını başına keçirdi.
-Bes sen?-Sevinc çekine-çekine onun üzüne baxdı.
-Mene heç ne olmaz, sen islanma.-Yusifin göz yaşlarını yağış yuyub aparsa da gözlerinden şişkinlik hele getmemişdi.
-Yaxşı, gel gedek.-deyib Sevinc onun qolundan yapışaraq özü ile aparmağa çalışdı. Lakin Yusif ani hereketle qolunu ondan çekib elini tutdu. Sevinc arxaya dönüb teeccüble elini onun elinden çekmek istedi.-Yusif, sen neyleyirsen? Camaat bize

<< 1 ... 465 466 [467] 468 469 ... 558 >>