qıcıqlandırsa da saxta tebessümle onları yola vermeye mecbur idi. Tekliye düşen kimi ise gözünün yaşı ovcunda olurdu. Bu kenardan tebii görüne biler. Gelin köçen bir qızın bu cür heyecanı, narahatlığı normal idi belke de, amma Ayanınkı narahatlıqdan çox narazılıq idi. İlkin Dilşad xalanın köhne iş yoldaşının oğlu idi, Ayanı bir-iki defe toyda, anasının yanında görüb beyenmişdi. Bu da Dilşad xalanın üreyinden olmuşdu, çünki illerdir işlediyi şeher xestexanasından işden çıxarıldıqdan sonra poliklinikada işlemesine baxmayaraq köhne iş yoldaşının onun qızına elçi düşmesi onun üçün sadece möcüze idi. Ayanın da anasının bu mecburiyyet ifade eden meslehetine qulaq asmaqdan başqa çaresi qalmamışdı. Özlüyünde İlkin yaxşı oğlan idi, savadlı, terbiyeli, mehriban. Amma biraz özünden razı idi, sanki alçaq dağları bu yaratmış kimi de bir havası var idi.
Ramin bacısı olan otağın qapısını taqqıldadıb içeri seslendi:
-Bacı, olar?
-Gel.-deye içeriden Ayanın sesi eşidildi.
-Bacı, İlkin gelib aşağıda seni gözleyir.-içeri giren Ramin ağladığını gizletmeye çalışaraq tez-tez gözlerini silen bacısını görüb-Niye ağlayırsan?-deye özü de kövrelerek ona yaxınlaşdı.
-Ağlamıram ki.-Ayan gözlerini qaçırdı. Lakin qarşısında durub artıq kövrelerek ona baxan qardaşını görüb yeniden ağlayaraq onun boynunu qucaqladı.-Sizin üçün çox darıxacam.
-Çox uzaqlara, xarice getmirsen ki.-Ramin de ağlaya-ağlaya bacısının saçlarını sığalladı.
Ele bu vaxt qapının ağzından keçen ve onları bele gören Dilşad xala ile baldızı Solmaz ard-arda otağa girdiler.
-Gözel qızım, niye ağlayırsan?-deye Dilşad xala da kövrelmiş şekilde uşaqlarına yaxınlaşdı.
Ayan ise anasını eşitmirmiş kimi qardaşını daha berk-berk qucaqlayırdı.
-Qız, sen niye ağlayırsan? Qaynanan ağlasın da, evine gelin gedir.-deye Solmaz xala güle-güle dedi.
-Başa düşmedim Solmaz, menim qızım heyasızdır ki, qaynanası da ağlasın?-deye Dilşad xala kinaye ve acıqla ona baxdı.
-Yoox, şükür Allaha ki sene oxşamayıb.-Solmaz xala üz ifadesini

<< 1 ... 492 493 [494] 495 496 ... 558 >>