yerə düşəcəkdi, Anar tez Ayanın qollarından tutub onu özünə çəkmişdi.Ayan Anarın qolları arasında qorxudan tir-tir əsir, Anar isə "keçdi, sakitləş "deyərək onun saçlarını sığallayırdı.Sanki az öncə bir-biriləri ilə didişən bunlar deyilmiş kimi. ..Bir anda Ayan onun qolları arasından çıxmış ""Mə-Mənn. .Az öncə etdiyim şey üzündən üzr istəyirəm "demişdi.
Anar "Eybi yoxdu. Yaxşı deyilsən. Gəl düşək bufetdə bir az oturaq özünə gələrsən " demişdi .
Ayan -Hal-hazırda etiraz etmək kimi bir niyyətim yox idi ,çünki neçə gündür düzəməlli bir şeydə yemədiyimdən başım gicəllənməyə başlamışdı.
Anarla birlikdə liftə minmiş 1-ci mərtəbəyə düşürdülər. Ayan bayaq etdiyi hərəkətdən bərk utanırdı amma öz-özlüyündə "oda elə şeylər deməsəydi "deyə özünə haqq qazandırırdı. Anarsa onun üz cizgilərini incələyir, belə incə görünüşlü qızın içində elə canavarın necə çıxdığına təəccüblənirdi.Litf birinci mərtəbədə dayanmış, Anar Ayana öndən getməsi üçün yol göstərmişdi.Boş stollardan birinə oturmuşdular.Anar ayağa qalxaraq əlində iki ədəd kofeylə qayıtmışdı.Araya çökən sükutdan sonra Anar sözə başlamışdı.
Anar "Yanlış anlamayın amma bayaq sizi həkimlə koridorda danışarkən gördüm. Deyəsən atanız xəstədir? "
Ayan "siz? axı hardan? ""
Anar "Mənimdə bu gün həkimlə işim var idi.Alnımdanda göründüyü kimi balaca bir qəza keçirmişəm.Sizi koridorda söhbət edərkən gördüm, istəmədən qulaq misafiri oldum"
Ayan "Anladım..Atam ürək xəstəsidi. .Təcili Türkiyədə əməliyyat olunmalıdı.Ancaq bizim o qədər pulumuz yoxdu.Qohumlarımdan da bircə dayım həyatdadı ancaq onlarında o qədər imkanı yoxdu "
Elə bu vaxt Anarın telefonuna zəng gəlir "üzr istəyirəm "deyərək masadan qalxır
Səlim "Anar hardasan? çıxmamısan hələ xəstəxanadan?
Anar "Səlim gəlirəm birazdan. Maşını neyləyə bildin?
Səlim "Narahat olma.Təmirə yola saldım. Xərci biraz çox çıxacaq dedilər amma Anar Məlikovun əlində o qədər pul nədir ki" deyib gülsədə sanki Anarın ağlını başına gətirmişdi. Bu səhər atasıyla olan söhbəti xatırladı.Atası