Axırda iş o yerə çatdı ki, evə küsülü gəldilər. Bax, Aynurun xasiyyəti bu idi. Ağır, sakit, artıq hərəkəti sevməyən. 100 ölçüb 1 biçən. Etdiyi hərəkətdən öncə onun nəticəsini göz önünə gətirən. İlahə 100 hoqqa ilə axır ki, Aynurla barışdı. Aynur artıq İlahənin bu xasiyyətini qəbul etməyə başlamışdı. Özü belədir deyə hamı onun kimi olamayacaqdı ki.. Məhlədə yenə qızğın futbol gedirdi.
Qışqırıq - hay-küy ətrafa yayılmışdır. Aynur yenə Kənanı orda görüb qaş-qabağını tökdü. Futbolçular isə gələn qızları görüb daha doğrusu İlahəni görüb topu bir müddətlik unutdular. Kənan sakitcə durub başını aşağı dikmişdi. Aynur İlahənin qonaq gəlişi ilə əlaqədar 1 gündə olsa təkliyini unutdu. Dedilər-güldülər, yemək yedilər. Sonrada söhbət edə-edə yuxuya getdilər. Aynurun ürəyindən İlahə ilə bir evdə qalmaq keçirdi. Ən azından tanımadığı bilmədiyi insanlardan İlahə yaxşı idi. Sözləri-söhbətləri tuturdu. Amma İlahə ilə qalmaq mümkün deyildi. Çünki İlahə öz bibisigildə qalırdı. Onun başqa evə köçməsinə razılıq verməyəcəkdilər. Beləcə günlər bir-birini əvəz edirdi. Artıq oktyabr ayı idi. Dərs yükü ağırlaşmış Aynur dərsdən sonra kitabxanada olur, gününü oxumaqla keçirirdi.
Emində demək olar ki, bütün günü kitabxanada olurdu. Həmişədə ətrafında qızlar. Emin onlara dərslərdə kömək edir, hansısa bir dərs və ya kitabın müzakirəsini aparırdılar. Aynur Eminə əlçatmaz bir insan kimi yanaşırdı. Amma buna baxmayaraq onun ətrafında bu qədər qızın olmasına qısqanırdı. İlahə yenə öz işində idi. Universitetin birinci kursunda oxuyan oğlan ilə danışmağa başlamışdı. Aynur nə qədər məsləhət versədə İlahə buna baxmamış, özündən 2 yaş kiçik (İlahə universitetə 1 il gec daxil olmuşdu) oğlanla münasibətini davam etdirirdi. Aynuru sevindirən xəbərlərdə vardı. Anası onunla qalması üçün 2 qız tapmışdı. Onlar bu həftə sonu evə köçəcəkdilər. Həftə sonunu böyük səbirsizliklə gözləyirdi. Hay-küy, qışqırıq, gülüş səsləri əskik olmayan küçədə də həyat eynən davam edirdi.
Hər gün səhərdən axşama kimi futbol,