futboldan sonra isə kart oyunları. Kənana olan incikliyi unutmağa başlamışdı. O boyda küçədə tək onun adını bilirdi. Kənan hər onu görəndə başını aşağı salıb dururdu. Aynur bunu peşmançılıq kimi qəbul edir. Ürəyində onun təqsirini bağışlayırdı. Beləcə həftə sonu gəldi. Aynur həyəcanla yeni gələcək otaq yoldaşlarını gözləməyə başladi. Əvvəlcə Samirəni atası gətirdi. Samirə orta boy, ağ bənizli, yaşılgöz bir qız idi. O Daha sonra isə hay-küylə ikinci qız Günel gəldi. Günel deyib gülən qıza oxşayırdı. İçəri girdiyi andan otağı onun gülüşü basmışdı. Valideynlər qızları evdə rahatlayıb çıxıb getdilər. 3 bir-birini tanımayan insan bundan belə ən az 1 il bu otağı, eyni həyatı paylaşacaqdılar. Samirə 2-ci kursda, Günel isə 3-cü kursda oxuyurdular. Tanışlıq maraqlı gedirdi. Günel ilk gündən bildirdi ki, yemək bişirə bilmir. Amma bütün qabları o yuya bilər. Beləcə Günelə qabyuyan ləqəbi qoyuldu. Zarafatlaşa-zarafatlaşa ortaq xoşladıqları, xoşlamadıqları şeyləri dəqiqləşdirdilər. Necə olsa artıq ailə sayılırdılar.
Bir-birinə qarşı hörmətsizlik etmək olmazdı. Aynur ilk dəfə tanımadığı insanlarla yaşayacaqdı. Ona bir qədər maraqlı eyni dərəcədə həyəcanlı gəlirdi. Çünki artıq evdə ancaq onun istədiyi kimi yox üçünün qərarlaşdırdığı ortaq bəyəndikləri kimi şeylər olacaqdı. Birlikdə yeyəcək, birlikdə bazarlıq edəcək, hətta ev işlərini birlikdə həyata keçirəcəkdilər. İlk gündən hər şey yolunda getməyə başladı. Qızların xasiyyətləri çox yaxşı idi. Hər üçünün valideyni hər gün zəng edir, hal-əhval tuturdular. Açığı hər üçün valideyn övladlarının ərköyünlüyündən, nəyisə başqasına güzəştə gedə bilməyəcəyindən qorxurdular. Amma qorxuları əbəs idi. Həyat öz axarında davam edirdi. Aynur olduqca məmnun idi ev həyatından. Günləri adətən rəngarənglənmiş, maraqlı olmuşdu. Qızlarla sözü-söhbəti tuturdu.
Deyib-gülür, birlikdə gəzməyə gedir, hətta birlikdə zibil atmağa belə qonşu məhləyə gedirdilər. Aynurla yaşamağa başlamamışdan öncə Günel öz xalasının evində, Samirə isə əmisigildə yaşamağa