Sanki hep başkalarının hayatlarında merdiven
oluyorum.. Sanki tıpkı bir yapboz gibi kırılıp
insanlara dağılıyorum, herkeste bir parça alıp
kaçıyor.. Benden arda bir şey bile bırakmak
istemiyorlar, sanki dibine kadar sıyırmak
istiyorlar.
Bir saatten sonra değil..
Her daim kimseyi kırmamak için sustum.
Kimsenin kalbini kırmadan anlatmak istedim.
Ama böyle zamanlarda güneş hiç doğmadı.. Ya
da sanki bahar gelmişti ama, insanlar gülüyordu
ben üşüyordum..
Bazen nefesim tükenip kalacak kadar haykırmak
istiyorum, bazen de ölene kadar susmak
istiyorum.. Ama her ikisinin de bir faydası
olmadığını biliyorum. .
Sabır, sabır diye gönül namazı kılıyorum.
Ama bil ki ya elim yanıyor ya tutan,
ya içim yanıyor, ya da içimdeki..
Ne dediğimi biliyorum, hep de haklı çıkıyorum, bu
boktan çok sıkıldım..