n keçdi. -Nə oldu?-deyə Ismayıl əlləri qoynunda kinayə
ilə ona baxdı. Məyus olsa da Sevil Ismayılın
qabağında özünü sındırmamağa çalışırdı.-
Tərslik eləmə, gəl. Hava soyuqdur, yağış da bu
gedişlə səhərə ancaq kəsər.
Sevil yenə də etirazla başını bulayırdı ki
çantasının titrədiyini hiss elədi. Dayanacağa
tərəf gedib özünü yağışın az tutduğu yerə
verərək zəng çalan telefonunu çantasından
çıxardı. Zəng anasından idi. Sevil onun üçün
narahat olan anasına marşrutda olduğunu
deyib sağollaşdı.
-Özünə yazığın gəlmir, heç olmasa anana
yazığın gəlsin. Xəstə qadındır, onu niyə narahat
qoyursan?
Ismayıl deyəsən bu dəfə Sevilin zəif damarını
tuta bilmişdi. Gözlərini qıyıb fikirli-fikirli ora-
bura boylanan Sevil sonra:
-Yaxşı.-deyə ona baxdı.
-Gəl.-gülümsəyərək irəli, maşına doğru gedən
Ismayıl arxa qapını açdı. Sevil əyilib maşına
oturmaq istəsə də bu an gözünə öz palçıqlı
ayaqqabıları sataşdı. Dikəlib narazı və məyus
şəkildə
-Yox, minə bilmərəm, ayaqqabılarım palçı...-
demək istəyirdi ki Ismayıl daha amiranə
tərzdə:
-Otur.-dedi.
Sevil yenidən maşına oturdu. Lakin oturduğu
andan ayaqlarının hərəkətini pozmadan
çantasından tez-tələsik sulu salfet çıxarıb
ayaqqabılarını silməyə başladı. Digər tərəfdən
də içəridəki istilik iliklərinə qədər soyuq və yağış
suyu işləyən Sevilə xoş təsir bağışlayırdı. Bir
gözü arxada Sevilin təlaşla ayaqqabılarını
silməsinə baxa-baxa sükan arxasına oturan
Ismayıl üzündə özündən ixtiyarsız xoş
təbəssümlə maşını işə saldı.
...Her yağmur yağdığında
Gözlerin hep aklımda.
Adını ne zaman ansam
Yağmur yağar buralara...
Radiodakı bu havaya uyğun lirik mahnı başı
palçıqlı ayaqqabılarına qarışmış Sevilin
diqqətini istər-istəməz çəkdi. Bir anlıq əlini
saxlayıb diqqətlə radioya sarı baxdı, içindən bir
ürpərti keçdi, köks ötürdü. Bu Ismayılla
ayrıldıqdan sonra onun ən çox dinlədiyi mahnı
idi. Elə Ismayıl da maraqla bir ona, bir də onun
baxdığı istiqamətə baxırdı. Ismayılın ona
baxdığını görcək Sevil heç nə