olmamıştək
yenidən işinə davam elədi. Lakin
hərəkətlərindəki tələskənlik onu ələ verirdi.
-Qəşəng mahnıdır, hə? Tam da havaya uyğun.-
deyə Ismayıl maraqla qabaq güzgüdən Sevilə
baxdı.
-Hə, pis deyil.
-Sən necəsən, işlərin necə gedir? Kursa öyrəşə
bilmisən?
-Hə, yavaş-yavaş öyrəşirəm. Əvvəllər biraz
çətin idi, amma indi yaxşıdır.
-Hər şey elədir də, əvvəl çətin olur, sonra istər-
istəməz öyrəşirsən.
Bu vaxt Sevil asqırdı. Reflektiv olaraq salfet
olan əlini üzünə tutduğundan üz-gözü, əsas da
burnu palçığa bulaşdı.
-Sağlam ol. Vay, neylədin?-onu bu halda görən
Ismayıl özündən ixtiyarsız gülməyə başladı.
Ismayılın reaksiyası ilə özünü güzgüdən görən
Sevil də gülməyə başladı. Beləcə bir neçə saniyə
gülüşdülər. Bu bir neçə saniyə sanki onlara
bütün problemlərini, incikliklərini unutdurdu.-
Bəs o salfetkanı üzə tutarlar?
-Neyləyim, bir deyib oldu da.-Sevil həm gülür,
həm də narazı halda əllərinə, üzünə baxırdı.
-Al, götür.-sükanın yanındakı gözlüklərdən
birini açan Ismayıl salfet qutusunu çıxarıb ona
uzatdı.
-Çox sağol.
Sevil quru salfetlərlə gah burnunu, gah da
əllərini silirdi. Bir müddət heç biri dinmədi.
Içəridə yalnız radioda səslənən yağışa aid
başqa bir mahnı eşidilirdi. Əlini, üzünü
təmizləyən Sevil nəhayət ki özünü rahatladı.
-Sən də memar olmusan, təbrik eləyirəm.-deyə
bir anlıq Ismayıla tərəf baxdı.
-Hə, çox sağol.
-Işləmirsən hələ?
-Yox, bir-iki yerə CV vermişəm, amma hələ
xəbər yoxdur. Əslində öz işimi qurmaq istəyirəm,
başqasının əlinə baxmaq mənlik deyil. Bəlkə
bilərsən də, Türkiyədə oxumuşam, orada bir
dostum var, Emre, o gəlsin, bəlkə bir şeylər
elədik.
-Hə, inşaallah. Türkiyədə oxuduğunu bilirəm,
Şəbnəm xanım demişdi.
-Doğrudan?-Ismayıl maraqla qaşlarını çatdı.
-Hə, tez-tez səndən danışır.-Sevilin səsindəki
bu kinayə və hiddət Ismayılın xoşuna gəlmişdi.
Ona görə də:
-Hmm, nə danışır?-deyə daha da onun üstünə
getdi.
-Nə bilim e, deyir uşaqlıqdan bir yerdə
böyümüsünüz, maraqlı əhvalatlarınız zad