d olub.
Sonra məhlədəki bütün qızlar sənin arxanca
qaçırmış.-danışdıqca Sevilin səsində kinayə
artır, özündən ixtiyarsız damağını çeynəyirdi.
-Hə, düz deyir. Qızları arxamca qaçırmağı
xoşlayırdım. Eh, məhlənin ən yaraşıqlısı oldun,
belədir də. Elə Türkiyədə də qızlar arxamca
qaçırdılar.
-Bəs sən niyə Bakıya qaçdın? Qalardın da
orada.-Sevilin hiddət və kinayəsi artıq
idarəolunmaz halda idi. Bu Ismayılın xoşuna
gəlmişdi. Lakin gülmür, özünü ciddi tutmağa
çalışırdı.
-Nə bilim, dedim görüm, arxamca Bakıya qədər
gələ biləcəklərmi? Heyf, hamısı taqətdən düşüb
yarı yolda qaldılar. Əsas arxanca qaçıb yarı
yolda taqətdən düşən deyil, əsas sonadək
yanınca gələ biləndir.
Ismayıl sonuncu cümləni deyərkən yenə
güzgüdən Sevilə baxdı. Sevil isə özünü oturacağa
söykəyib pəncərəni bəzəyən yağış damcılarına
tamaşa eləməkdə idi. Elə gözləri də
buludlanmışdı. Bir gözü onda, biri yolda olan
Ismayıl isə öz-özünə gülümsəyirdi. O maşınında
boyunbağını tapandan bəri Sevilin ona qarşı
hislərindən xəbərdar idi. Həmin vaxt bunun doğru olmağını istəməsə də
tale Sevili üçüncü dəfə onun qabağına
çıxaranda Sevilin artıq onun alın yazısı
olduğuna inanmış və özünə bir söz vermişdi: nə
olursa olsun, onu bir də tək buraxmayacaqdı.
Biraz əvvəl isə Sevilin hislərindən tam əmin oldu.
Nə qədər gizlətməyə çalışsa da Sevilin üz ifadəsi
və səs tonundakı qısqanclıq onu ələ vermişdi.
Ismayıl üçün geriyə sadəcə bir şey qalırdı: öz
hislərini biruzə vermək. Və əlbəttə ki öz üsulları
ilə, düşünülmüş və ardıcıl şəkildə.
Balaca Gülayın anidən xəstələnməsi günlərdir
onsuzda əsəbi və kefsiz olan ana-atasının
əhvalını tamam pozmuşdu. Günboyu özünü
narahat hiss eləyən və tez-tez öskürən Gülayın
hərarəti axşama yaxın daha da artmışdı. Bəzi
türkəçarələrin və hərarətsalıcı dərmanın da kar
eləmədiyini görən Xəyalgil isə Əsməri çağırmağı
qərara almışdılar. Axşam düşdüyündən və
havanın da yağışlı olması səbəbilə onun
arxasınca Xəyal özü getmişdi. Əsmərin
hərarətsalıcı iynə