ü soruşurdu.-Xatirə özünü
itirib tez-tez yaşlı gözlərini silməyə başladı.
Sonra yerindən durub gözlərini qaçıra-qaçıra-
Mən Gülüşə baxım.-deyib mətbəxdən çıxmaq
istədi.
-Dayan bi, ağlamısan sən?-lakin Xəyal onun
qabağına keçərək çənəsindən tutub başını yuxarı
qaldırdı. Xatirə isə gözlərini qaçırmaqda idi.
-Yox, yox, ağlamamışam.
-Bunla nədi bəs, yağış damcılalıdı? Mən
ölmüşəm məgə, ağlayısan? Sən heç mən öləndə
də ağlamazsan.
-Xəyal, bəsdir də!-Xatirə bir himə bəndmiş kimi
yenidən ağlamağa başladı. Ağlaya-ağlaya
əllərini üzünə, üzünü də pəncərəyə tutdu.
-Şşş, yaxşı, qələt elədim, bağışla.-Xəyal onun
qabağına keçib əllərini üzündən çəkərək başını
sinəsinə sıxdı.
-Hər şey üst-üstə gəlir elə bil. Bir yandan evin
problemləri, bir yandan məktəbin problemləri,
bir yandan sən, indi də Gülüş.
-Mən?-deyə Xəyal onu özündən aralayıb
təəccüblə üzünə baxdı.
-Hə, ən çox da sən. Axırıncı davamızdan sonra
guya mənə acıq eləyirsən də. Hər sözümə, hər
işimə bir mız qoyursan, kinayəli, iynəli sözlər
atırsan. "Mən çəkdiyimi sən də çəkəsən."deyib
məni sınayırsan? Mən altdan alıram, fikir
verməməyə çalışıram, amma sən...
-Hə, nə oldu, dözə bilmədin?
-Ay insafsız, mən ki sənə qarşı belə deyiləm.
Sən niyə belə eqoistlik eləyirsən?
-Neyləyim, mənim də eqoistliyim belədi.
-Belə davam elə onda, xeyir tapacaqsan.-deyib
Xatirə yenidən ağlamsınıb ondan aralanmaq
istədi.
-Hey, hala belə? Mən icazə veldim ki gedəsən?-
Xəyal isə onu qolundan tutub özünə sarı çəkdi.
Sonra hər əlilə üzünü tutub yanağını silə-silə-
Atası ilə anası dalaşdı deyə Gülayımız da
bizdən küsüb xəstələndi? Dedi siz balışmasanız
sağalmayacam.
-Atası kimi tərsdir də.
-Bəlkə anası kimi təlsdi? Bi də ağlama, eşitdin?
Sən bilisən ki sənin göz yaşlalın mənim üləyimə
axıl. Keçən dəfə sənə çox pis hilsləndim, səni
incitdim, bağışla məni.
-Yox, günah səndə deyildi, səni buna mən
məcbur elədim, sən bağışla. Bir də hirslənəndə
evdən çıxıb getmə, eşitdin?
-Yaxşı.-deyə Xəyal onun