ə gözlədiyi dostunu
qarşılamaq üçün hava limanında idi. Həyəcanla
gah saatına, gah da gəlib-gedənlərə baxırdı.
Nəhayət Emre göründü. O gülümsəyərək İsmayıla
əl eləyirdi.
-Ooo, kimlər gəlib? Xoş gəlmisən, kankam.-
əllərini açıb irəli gedən İsmayıl onu qucaqlayıb
deyirdi.
-Hoş bulduk, kankam. Nasılsın, napisin?-
onunla görüşən Emre sonra onu özündən
aralayıb-Maşallah, hiç değişmemişsin,-deyə
maraqla onu süzdü,-karizma falan aynı.
-Sən də heç dəyişməmisən. Axır ki gəldin də
Bakıya.
-Eee, ne yapak, daha gördüm sen
getirmiyorsun, ben de kendim geldim.
-Xoş gəldin, xoş gəldin.-İsmayıl gülə-gülə əlini
onun çiyninə vurdu.-Amma səni belə tez
gözləmirdim, doğrusu.
-Sorma kanka, resmen kaçdım. Askerlikden
sonra memleketdekilerin elini öpmeye gideyim
dedim, bin pişman oldum.
-Dayan, təxmin eləyim. Qonşu qızı?
-Yaa, komşu kızı. Ben de arkama bakmadan
önce İstanbula, oradan da buraya kaçdım.
İnşallah beni burada bulamazlar.-deyə Emre
qorxa-qorxa ətrafına baxdı.
-Qorxma, tapmazlar. Sən də daha onları
fikirləşmə, etibarlı yerdəsən.-İsmayıl əyilib
çamadanlardan birini götürdü.
-Eee, hangi otele gidiyoruz?-deyən Emre
maraqla ona baxa-baxa digər diyircəkli
çamadanı götürdü.
-Bizim evə.
-Sizde öğle bir otel varmıydı?
-Otel falan deyil, bizə gedirik. Mən axırıncı
dəfə sənə telefonda nə dedim? Demədim, bizdə
qalacaqsan?
-Yaa, şimdi hatırladım. Amma size de zahmet
olmasın? Evdekilere rahatsızlık vermek istemem.
-Nə rahatsızlığı, nə zəhməti? Mama neçə
gündür, səni qarşılamaq üçün hazırlaşır e, o
qədər yemək bişirib ki, sən o qədər çeşidi heç
oteldə də tapa bilməzsən.
-Yapma ya? Şimdi daha çox mahçup oldum.-
onlar danışa-danışa hava limanından çıxıb
dayanacağa doğru gəlməyə başladılar. İrəli
keçən İsmayıl maşınına yaxınlaşıb yük yerini
açaraq çamadanı ora yerləşdirməyə başladı.-
Vau, hayırlı olsun, kanka. Araban on numara.-
Emre ağzı açıq şəkildə maşına baxırdı.-Demek
bizim prensin beyaz atı da buymuş.-deyə
məmnun şəkildə dodaqlarını