büzdü.
-Sağol. Nə prens ə, bizdən prens olar?-deyə
İsmayıl onun əlindəki çamadanı aldı.
-Deme öğle, kimden eksik yanın var? Peki, bu
beyaz atın prensesi nerede?-Emre maraqla ona
baxaraq göz vurdu.
-Buradadır, kanka, burada.-İsmayıl köks
ötürərək əlini sol tərəfinə qoydu.
-Onu biliyoruz, lan. Gerçekde nerede,
yanındamı?
-Yox, yanımdadır, yaxındadır, amma bir o
qədər də uzaqdadır. Nə isə, gəl, Dilarə xanım
dörd gözlə bizi gözləyir.-qabaq qapını açan
İsmayıl özü də sükan arxasına keçə-keçə
Emreyə də oturmasını işarə elədi.
-Bak, geçen defa da telefonda böyle
geçişdirdim, amma şimdi bana uzun-uzun
anlatacaksın son olub-biteni.-Emre onun
yanına otura-otura xəbərdarlıq eləyirdi.
-Yaxşı, söz, anlatacam. Amma sən də
bizimkilərin yanında ondan söz salma.
-Merak etme, çocukmuyum ben?
Onlar beləcə danışa-danışa oradan
uzaqlaşmağa başladılar.
Leyla universitetin həyətindən çıxmağa
hazırlaşırdı ki telefonuna zəng gəldiyini hiss
eləyib dayandı. Onu cibindən çıxarıb ekranına
baxar-baxmaz yenə ürəyi, əl-ayağı əsməyə
başladı, bədəninə soyuq tər gəldi. “Gizli
nömrə”yenə də zəng edirdi. Nə qədər
həyəcanlansa da özünü ələ alaraq bir o qədər
də əsəbi halda zəngi açdı. Qarşı tərəfdəkinin
danışmağına imkan vermədən:
-Xəstəsən sən, manyaksan?! Nə istəyirsən
məndən?!-deyə qışqırmağa başladı.
-Ha, ha, ha, qorxdum. Yaxşı, əsəbləşmə,
sakitləş, axşam yenə də danışarıq.-dəstəyin
digər ucundan telefon manyaklarına məxsus
boğuq və xırıltılı səs eşidilirdi.
-Əl çək məndən! Bax, bir də zəng eləsən, heç
nəyə baxmayıb səni polisə verəcəm! Eşitdin?! Bir
də mənə zəng eləmə!-deyib telefonu söndürən
Leylanın qorxu və həyəcandan bütün bədəni
əsirdi. Telefonu tamamən söndürüb cibinə
qoyurdu ki:
-Leyla, nə olub, yaxşısan?-qarşı tərəfdən
yaxınlaşan Kənanın səsi onun təlaşına təlaş
qatdı. Diksinib geri atıldı.-Bismillah, nə olub,
indi niyə qorxdun?-onu belə görüb Kənan da
təlaşlandı.
-Heeç,-damağını dartan Leyla,-sadəcə biraz
fikirli idim.-dedi.
-Yox,