, sənin rəngin ondan əvvəl qaçmışdı. Zəng
eləyən kim idi?-Kənan telefonu işarə elədi.
-Zzəng? Hə, bacım idi, bayaqdan bezdirib
daha. Neçə dəfə zəng eləyib soruşarlar ki
haradasan? Ona əsəbiləşmişəm.
-Hə.-çox da inanmasa da Kənan özünü inanmış
kimi göstərib başını yellədi. Sonra-Getmirsən?-
deyə soruşdu.
-Məən...mən Ofelyanı gözləməliyəm e,
laboratoriya işlərim ondadır. Sən məni gözləmə,
get.
-Yaxşı onda, hələlik.-Kənan əl eləyib yavaş-
yavaş universitetin həyətindən çıxdı.
Leyla da yangülcə gülümsəyib daha içərilərə,
universitet binasına doğru yavaş-yavaş
irəliləməyə başladı. Əslində evə tələsirdi amma
indi Kənanla gedə bilməzdi, getməməli idi. Son
olanlardan və bəzi rəfiqələrinin danlaq və
məsləhətlərindən sonra ondan uzaq durmağa,
unutmağa, onu adi biri kimi görməyə çalışmağa
özünə söz vermişdi. Ona görə də artıq bir
həftəyə yaxın idi ki dərsdən sonra onu
gözləmədən gedir, onunla həyətdə qarşılaşanda
isə ya nəsə unutduğunu deyib geri qayıdır, ya
da tələsdiyini bəhanə eləyib aradan çıxırdı. Bu
gün də beləcə onu gözləmədən aradan
çıxacaqdı, amma “Gizli nömrə” işləri qarışdırdı.
Bu gizli nömrə isə üç-dörd gün idi ki, peyda
olmuş, Leylanın onsuz da gərgin olan əsəblərini
bir-birinə qatmışdı. Qorxudan heç evdəkilərə də
bir söz deyə bilmirdi. Çünki bu telefon manyakı
onu, evini, ailəsini tanıdığını demiş, polisə xəbər
verdiyi təqdirdə onları incidəcəyini ilə
qorxutmuşdu. Beş dəqiqəyə yaxın binaya yaxın
yerdə dayanıb girib-çıxanlara baxa-baxa fikrə
gedən Leyla sonra yavaş-yavaş ayaqlanıb
universitetin həyətindən çıxmağa başladı. Böyük
ehtimalla Kənan da getmiş olardı. Darvazadan
çıxıb dayanacağa tərəf gedirdiki, marşrutun
dayanacaqdan tərpəndiyini görüb addımlarını
yeyinlətdi, əl eləyib marşrutu dayandırdı.
Özünü orta qapıdan salıb təngənəfəs halda
durduğu yerdə özünü rahatlamağa çalışırdı ki,
onun arxasınca orta qapıdan minən Kənanı
görcək təəccübdən gözləri bərəldi:
-Kənan, sən getməmişdin?
-Yoox, başım vatsapa qarışıb