o məni sevmir.-Ramin məyus şəkildə
dodaqlarını büzdü.
-Pah, onun minnəti olsun ki mənim qardaşım
kimi yaraşıqlı birini bəyənmir.-qardaşının
məyus olduğunu görən Ayan onu özünə tərəf
sıxdı.-Mən gələrəm onun canı üçün.
-Bacı, yaxşı da məzələnmə.
-Haradan bilirsən ki sevmir? Özü ilə
danışmısan?
-Hə, məni rədd elədi. Deyir, bir də mənə
yaxınlaşma, mənim tayım deyilsən.
-Nə, o nə sözdür?
-Atası imkanlı adamdır, şirkətləri zadı var.
-Pah, bu lap varlı qız, kasıb oğlan nağılına
döndü ki. Əşi, bəyənmir bəyənməsin də, sənə qız
yoxdur?
-Sevirəm axı?
-Bax, orada dayan,-Ayan ciddiləşib adsız
barmağını qaldırdı,-səni sevməyən biri üçün
özünü bu qədər incitməyə dəyməz. Inan ki
dəyməz. Ağlın varsa sevginin gözünü kor
eləməyinə imkan vermə. Sonra elə peşman
olarsan ki.-bir müddət heç biri dinmədi. Sonra
özünü ələ alan Ayan nəsə xatırlamıştək
qardaşına baxdı.-Səni sevməyən bir qızın şəkli
səndə nə gəzir?
-Padruqasından almışam.
-Çox nahaq yerə. Sən bacılarının şəklinin başqa
oğlanların telefonlarında olmağını istəyərdin?
Onun nə demək istədiyini başa düşən Ramin
gülümsəyərək:
-Mənim pis niyyətim yoxdur ki bacı. Sadəcə
tətilə çıxanda darıxanda baxım deyə qızdan
şəklini götürmüşdüm.
Ayan da nəsə deməyə hazırlaşırdı ki çöl qapıda
Dilşad xala göründü. Əsəbiliyi pillələri enə-enə
öz-özünə deyinməyindən bilinirdi. Sonuncu
pilləyə çatanda çardaqda oturan uşaqlarına
baxıb:
-Bu soyuqda neyləyirsiniz burada?-deyə
soruşdu.
-Soyuq deyil ki.-deyə Ramin çiyinlərini atdı.
-Oturmuşuq da. Sənə nə olub, niyə əsəbisən?-
Ayan təəccüblə anasına baxdı.
-Nə olacaq, bacın yenə də məni söydürür də.
Qayınanası zəng eləmişdi, yarım saat onunla
çənə döymüşəm.
-Nə olub, yenə yuxudan günorta durur, ya
yeməyin içindən tük çıxıb?-Ramin gülə-gülə
soruşdu.
-Yox, bu dəfə ev məsələsidir. Asifi qısnayırmış
ki ayrı evə çıxaq.
-O məsələ keçən dəfə həll olunmamışdı?
-Nə bilim ay bala, bu qıza söz çatır ki? Nə isə e,
mən guya sizi yuxarı çağırmağa gəlmişdim,