marşrutun birini
qaçırmışam, bunu da son anda gördüm.-Kənan
bunu gülümsəyən gözlərini sağa-sola qaçıra-
qaçıra deyirdi. Çünki cümləsinin ikinci hissəsi
yalan idi. O Leylanı gözlədiyi üçün marşrutun
birini ötürmüşdü, ikincini də həqiqətən
qaçıracaqdı, son anda Leylanı marşuta minən
görməsə idi. Niyəsini bilmirdi, amma son vaxtlar
ona qarşı daha çox məsuliyyət duyurdu. Bəlkə
də bu artıq illərdir bir yerdə oxumaqları, bir
gedib-gəlməklərinin nəticəsi idi, bəlkə tək
gedərsə Leylanın başına bir iş gələ biləcəyindən
ehtiyat eləyirdi, bəlkə də özünü bu “bəlkə”lərlə
aldadırdı. Bu gün Əli ilə Ayan polis idarəsinə
çağrılmışdılar. Körpənin valideyni
tapılmadığından o körpələr evinə veriləcəkdi.
Nəhayət ayrılıq anı yetişmiş, Ayan Elayı
körpələr evindən gələn nümayəndəyə təhvil
vernişdi. Sanki öz körpəsindən ayrılırmıştək bir
kədər, biz əzab yaşayırdı. Yuxuda olduğundan
körpə bunlardan xəbərsiz idi. Hislərini cilovlaya
bilməyərək ağlayan Ayanı bir müddət və Əli, nə
də ki polis rəisi sakitləşdirə bilmədi. Nəhayət
polis idarəsində işlərini bitirib binadan çıxdılar.
Bayaq ağlayan Ayan indi susur, kədərli və
fikirli gözlərini yerdən çəkmirdi. Onu bu halı
təbii ki Əlini də incidirdi.
-Ayan, özünə gəl, belə eləmə. Bax, məni də
qorxudursan.-deyə barmaqlarını çırtlatmağa,
əlini onun gözlərinin qabağında gəzdirməyə
başladı.-Dünyanın axırı deyil ki.
-Sən məni başa düşmürsən e, Əli, mən ona çox
öyrəşmişdim, sanki öz balam idi. Mənə bütün
dərdlərimi, kədərimi unutdurmuşdu. Nəinki
mənim, elə evdəkilərin də üzü gülmyə
başlamışdı. Birdən-birə ondan...
-Gəl evlənək.-Ayan danışarkən fikirli-fikirli
dodaqlarını gəmirən Əli birdən nəsə tapmıştək
onun sözünü ağzında qoydu. Ayan ildırım
vrmuştək geri atıldı.
-Nə?!
-Evlənək. Rəis nə dedi? Uşağı övladlığa götürə
bilməyiniz üçün evli olmalısınız. Evlənək, kağız
üstündə. Heç kim heç nə bilməsin. Sən də götür
uşağı, saxla.
-Əli, yox, bu alınan iş deyil.-Ayan narazılıq
ifadə edən təbəssümlə başını