görünməyən qonaq
stolları. Yeməklərə də söz ola bilməz. Daha
restorandakı kimi üç-dörd gün qalmış iyirmi
cürə salat yox e, təzə kabab, aş, bozbaş,
çığırtma, bozartma. Uff, mən indidən şişdim...
Əlinin yenə qeyri-adi və bu dəfə məzəli təklifi
Ayanın üzünü güldürmüşdü. Yaşaran gözlərini
silə-silə həm içdən gülümsəyərək ona baxır, həm
də başını bulayırdı.
-Əli, ideyan maraqlı idi, ən azından üzümü
güldürdün, kefimi açdın. Bilirəm, belə eləməklə
səni incitmiş oluram, amma yox. Bəlkə nə vaxtsa
fikrim dəyişə bilər, amma indilik yox.
-Eybi yox, səninlə danışa bilmək, gözlərinə
rahatca baxa bilmək üçün bu qədər
gözləmişəmsə, onun üçün də gözləyərəm. Mən
sadəcə təklif elədim, cavab verməyə məcbur
deyilsən. Amma təklifim həmişə qüvvədədir. Nə
vaxtsa hə demək istəsən, çəkinmə, yaxşı?
Evlənərik, sonra Elayı da götürərik.
-Aha, yaxşı. Məni başa düşdüyün üçün çox
sağol.-köks ötürən Ayan yüngülcə gülümsəyərək
yenidən gözlərini silməyə başladı.
-Bu gün Ramin gələcək?
-Yox, Xatirəgilə gedəcəm, srağagünlərdə Gülay
xəstə idi.
-Onda gəl səni onlara qədər ötürüm.
-Yaxşı.
Beləcə onlar mövzunu dəyişərək başqa şeylərdən
danışa-danışa yollarına davam elədilər.
Marşrutdan düşdüklərindən bəri heç biri
dinmirdi. Leylanın fikri ona zəng eləyən
naməlum səs sahibinin yanında qalmışdı, Kənan
isə qarışıq fikirlərini toplamaqla məşğul idi.
Nəhayət həmişə sağollaşıb ayrıldıqları yerə
çatanda Leyla Kənana baxaraq:
-Hələlik.-deyə sağollqaşıb aralanmaq istədi.
Lakin əlləri cibində, özü dərin fikirdə olan
Kənan:
-Mən də səninlə gəlirəm.-dedi.
-Mənimlə, niyə?-Leyla çaşqın üz ifadəsilə ona
baxdı.
-Yolboyu səni nəsə narahat gördüm. Hey
dayanmadan qorxa-qorxa yan-bucağına
baxırdın, elə bil kimdənsə gizlənirsən, ya da
arxanca kimsə düşüb. Mən də fikirləşdim ki səni
evinizə qədər ötürüm. Həm qorxmazsan, həm də
istəsən, nədən, niyə qorxduğunu mənə
danışarsan.
Başqa vaxt olsaydı Leyla buna sevinərdi,
sevinmişdi də. Çünki bundan əvvəl də hava və ya
qaranlıq