q səbəbilə Kənan onu evlərinə qədər
ötürmüşdü. Lakin indi tam da ondan uzaq
durub hislərini boğmağa qərar verdiyi bir
zamanda, sanki, tale onunla oyun oynayırdı.
-Yox, heç kimdən qorxub gizlənmirəm. Prosto...-
Leyla sözünün arxasını gətirə bilmədi, söz
tapmadı.
-Sənə zəng eləyən kimdir?-əlləri cibində,
gözlərini yerdən çəkməyən Kənanın bu ani sualı
Leylanı daha da çıxılmaz vəziyyətdə qoymuşdu.
-Mm...mənə? hheeç kk...
-İki-üç gün əvvəl sizin fakultəyə düşmüşdüm,
elə koridora çıxırdım ki, səni gördüm. Arxan
pilləkənə telefonda acıqlı-acıqlı kiminləsə
danışırdın. "Nə istəyirsən?! Bir də mənə zəng
eləmə!" filan. Sonra dala qayıtdım. Səni
tanıyıram, soruşsa idim də heç nə
deməyəcəkdin, necə ki demirsən. Ondan sonra
səni izləməyə başladım. Eyni səhnəni demək olar
ki hər gün görürəm. Kimdir o?
-Bilmirəm,-Leyla çarəsizcəsinə çiyinlərini
çəkdi,-gizli nömrədir. Hər gün zəng eləyib
ağzına gələni deyir.
-Ver telefonu.-Kənan qərarlı şəkildə dilləndi.,
-Yox, Kənan, lazım deyil.
-Hər gün bu qədər stress keçirməkdən xoşun
gəlir?-getdiyi yerdə dayanan Kənan yenidən
təkid elədi.-Ver, baxım görüm, hansı ağıllıdır
o?
-Yaxşı.-deyə Leyla telefonu cibindən çıxarıb
yandırmağa başladı. Sonra onu Kənana uzatdı.
-Allaha dua eləyək ki biz evə çatana kimi bu
zəng eləsin, görüm oğlan səsi eşidəndə nə
edəcək? Yox, əgər zəng gəlməsə, sən bu axşam
telefonunu səssizə al, bir də çalış, gözündən
uzaq yerdə olsun. Bir gün vatsapa girməsən, nə
olacaq? Sabah sənin nömrəni mənim telefonuma
yönləndirərik.
-Kənan, həqiqətən də ehtiyac yoxdur. Başı
xarabın biridir də, zəng eləyib-eləyib yorulacaq.
-Başı xarabdır, düzəldərik, nə olar?-elə bu
vaxt telefon zəng çalmağa başladı. Hər ikisi
dördgözlə telefona baxdılar. Bəli, bu gözlənilən
zəng idi. Kənan deyəcəklərini götür-qoy edə-
edə zəngi açdı.-Ayə ..., sən kimsən ki mənim
nişanlıma zəng eləyib onu narahat eləyirsən?
Hə, səsini niyə uddun? Qorxdun? Sən öl, sən bir
də bu qıza zəng eləsən, sənin səsini