elə
batıraram ki...-Kənan cümləsini bitirməmiş
digər tərəf dəstəyi asdı. Telefonu qulağından
götürən Kənan qaliblərə məxsus bir üz ifadəsilə-
Bax, belə qorxarlar e.-deyə Leylaya baxdı.-
Qorxusundan adboy verdi.
-Doğrudan, heç nə demədi?-Leyla sevincək
soruşdu.
-Yox, ağzını açmağa imkan verdim ki? Vsyo, bir
də zəng eləyən deyil, qorxma.-Kənan
telefonunu Leylaya qaytardı. Sonra nəsə
xatırlamıştək-O sözümə görə bağışla.-dedi.
-Hansı, nişanlım?
-Yoox, onu qəsdən dedim ki bir də sənə zəng
eləməsin. Söyüş işlətdim, ona görə.
-Eybi yox, yadımdan çıxdı, onsuzda. Kənan,
sənə necə təşəkkür eləyim, bilmirəm, çox sağol.
-Xoşdur, mən neylədim ki? Neçə ildir tanışıq,
belə bir şeyə göz yuma bilməzdim.
Elə bu vaxt yanlarında bir maşın dayandı. Leyla
qolunu maşının şüşəsinə söykəyib qaşlarını
çataraq onlara baxan atasını görcək duruxdu.
Atası onun nəsə deməyini gözləmədən:
-Otur.-deyə maşını işarə elədi.
-Dayı, qaranlıq idi, ona görə onu evə qədər...-
Kənan da duruxmuş, nə deyəcəyini bilmirdi.
-Yaxşı, yaxşı, başa düşdüm, çox sağol.-Etibar
əmi əli ilə ona sakitləşməsini bildirib başı ilə
razılıq eləyirdi.
Leyla narahat halda atasına baxa-baxa maşına
oturdu və onlar oradan uzaqlaşmağa başladılar.
Kənan isə yolun ortasında dayanıb onların
arxasınca baxa-baxa öz-özünə danışmağa
başladı:
-Ay Leyla, Leyla, axır ki özünü mənə sevdirdin.
Yatsam yuxuma da gəlməzdi. Sənin yanında o
qədər rahat oluram ki... Bu öyrəşməkdir, ya
bağlanmaq? Mən nə danışıram e, bağlanmaq da
elə öyrəşmək deyil? Ələddinə gülə-gülə onun
vəziyyətinə düş...- dediyi son cümlənin fərqinə
varan Kənan duruxub dodağını dişlədi.-
Ələddin?-Mən neyləyirəm, Allahım, mən
neyləyirəm? Mən ona xəyanət eləmiş oluram?
Görəsən o hələ də Leylanı sevir?Sevinc öz otağında noutbukunun qarşısında
oturmuş, sabahkı dərs üçün təqdimat
hazırlamaqla məşğul idi. Bu vaxt telefonu zəng
çalmağa başladı. Gözünü ekrandan çəkmədən əl
atıb masanın üstündəki telefonu götürən Sevinc
daha sonra ekrana