a baxıb zəng eləyənin Yusif
olduğunu görcək gülümsəyərək zəngi açdı:
-Haycan?
-Necəsən?
-Mənəm də, şükür Allaha, yaxşıyam. Sən
necəsən, neyləyirsən?
-Mən də evdəyəm, otağıma çəkilib qara-qara
düşünürəm.
-Həə.-Sevincin fikrinin ayrı yerdə olduğunu elə
telefondan anlayan Yusif:
-Nə hə? Soruşmayacaqsan nə olub? Deyəsən
işindən elədim axı.-deyə narazı şəkildə
dilləndi.
-Bağışla e, sevgilim, gözüm kompüterdədir.
Sabahkı dərs üçün pove poyintdə təqdimat
hazırlayıram. İncidin?
-Yox, niyə inciyirəm ki? Prosto o uşaqları sənə
qısqandım. Onlar səni hər gün görürlər, sən
onlara məndən daha çox vaxt ayırırsan. Ehh...-
Yusif dərindən köks ötürdü.
-Caan, sevgilim buna görə qara fikirlərə
düşüb?-deyən Sevinc proqram pəncərəsini aşağı
endirib stuldan duraraq çarpayısında oturdu.-
Bax, sənin üçün işimi də yarımçıq qoydum. Hə,
indi danış görək.
-Nə danışım e? Yarım saatdır, fikirləşirəm, heç
bir məna verə bilmirəm. Nişanlı olasan,
nişanlınla bir binada, hətta bir blokda qalasan,
amma bir gün gün uzunu onu görə bilməyəsən.
Sevinc, biz niyə evlənmirik?
-Sevgilim, axı biz bunları daha əvvəl
danışmışdıq. İkimiz də işləyirik, işləyirik ki,
özümüzə gözəl və rahat bir həyat qura bilək.
Toyu da yaya saxladıq ki, daha rahat olsun, iş,
dərs, soyuq problemimiz olmasın.
-Uff, bəhanələr, bəhanələr. Bunlar hamısı
bəhanədir. Camaat qışda toy eləmir? Əligil bizim
üstümüzdə ayrıldılar da, barışdılar da, uje
uşaqları da var, biz hələ yayı gözləyirik.
-Sevgilim, sənin qızdırman zadın yoxdur? Nə
Əligil, nə uşaq?
-Srağagün parkdan uşaq tapıblar, bilmirsən?
-Uff, ürəyin düşməsin, ay Yusif. Hə, onu
bilirəm. Bu gün də uşağı polisə təhvil veriblər.
Ayan pis olmuşdu.
-Sözə söz qatma e, sevgilim. Biz nə vaxt
evlənəcəyik?
-Yusif, mürgüləmə rejiminə qoyulan telefonlar
kimi bir dəqiqədən bir niyə eyni şeyi
təkrarlayırsan?
-Təkrarlayıram ki, yadında yaxşı qalsın. Mən
hər gecə yastığı qucaqlayıb yatmaqdan bezdim
e.
-Əlində olana şükür elə. Camaat küçədə,