daşın
üstündə yatır.
-Ay qız, sən niyə dəqiqə başı söhbəti dəyişirsən?
Mən onu deyirəm?
-Bilirəm nəyi deyirsən. Amma mən də evdəkiləri
tələsdirə bilmərəm axı. Sən bilməsən də Nuridə
xala bilər, qız evi olmaq, cer-cehiz dərdi çəkmək
nədir.
-Sən cer-cehizin mənə lazım deyil. Özün gəl,
bəsdir.
-Yaxşı da sevgilim, uşaqlıq eləmə. Altı il
gözləmişik, altı ay da gözləyək.
-Uff, mən sənin üçün darıxmışam axı. Bu gün
səni görə bilməmişəm.
-Hmm, gəl onda belə eləyək.-dodaqlarını didə-
didə gözlərini qıyan Seinc nəsə düşünə-düşünə-
Balkona çıxaq.-dedi.
-Balkona?
-Hə də. Telefonları söndürmədən balkona çıxaq.
Bax, mən otağımdan çıxıram.-deyə-deyə Sevinc
çarpayısından durub otaqdan çıxdı. Ətrafa
boylana-boylana dəhlizi keçib eyvana keçdi.
Arxası üstdə balkonun dəmirinə söykənib
aşağıdan yuxarı baxanda Yusifin yuxarıdan
aşağı baxaraq ona əl elədiyini gördü.
-Səni sevirəm.-Yusif telefonu ağzına yaxın
tutub pıçıldadı.
-Mən də səni.
-Qanadım olsaydı, uçub yanına gələrdim.
-Hmm, atam da sənin qanadlarını qırıb həyətə
buraxardı.
-Pah, atandan qorxmuram uje. Altı ildir,
öyrəşmişəm.
Elə bu vaxt Sevinc eyvanın qapısına kiminsə
yaxınlaşdığını hiss eləyib təlaşla Yusifə baxdı:
-Deyəsən atamdır!-deyə cəld telefonu
söndürdü. Bir göz qırpımında yerində yüz səksən
dərəcə dönüb şəkil çəkirmiş kimi telefonu irəli
tutdu.
-Sevinc, burada neyləyirsən?-gələn həqiqətən
də Malik əmi idi. Sevinc özünü heç nə
olmamıştək aparmağa, həyəcanını boğmağa
çalışaraq:
-Heeç ata, Ayın şəklini çəkirəm. Sabahkı dərsim
Ayla Günəşə aiddir, mən də təqdimat üçün şəkil
çəkirəm.-dedi.
-Kompüterində Ay şəkli yoxdur?
-Var e, mən dedim daha təzə olsun.
-Hava soyuqdur, keç içəri.
-Yaxşı ata.-deyə Sevinc başını aşağı dikib
eyvandan çıxdı. Dəvət olunduğu toyda çox oturmayan Mehdi
şadlıq sarayından çıxıb ən yaxındakı
dayanacağa doğru irəliləməyə başladı. Əlləri
cibində fikirli-fikirli dayanacağa yaxınlaşırdı
ki, dayanacaqda oturan qızı görüb duruxdu.
Bir-birinin üstündə