Bunu hiss eləyən
Mehdi gözlərini yoldan çəkib maraqla bir ona,
bir də əlinə baxıd. İnci özünü itirib tez əlini
çəkdi.
-Gedirsən, getmirsən?-deyə ayağa qalxan
Mehdi yenə sual dolu baxışlarla ona baxırdı.
-Gedirəm.-deyə İnci də ayağa qalxdı.
Beləcə yavaş-yavaş yola düzəldilər. Dünənki
kimi yağış və külək olmasa da havada payıza
məxsus bir soyuqluq vardı. Elə bu soyuğu hiss
eləyən Mehdi də pencəyini çıxarın İncinin
çiyninə atmaq istəyirdi ki:
-A, Mehdi, neyləyirsən? Lazım deyil, götür.-
deyə İnci etiraz eləməyə başladı.
-Otkaz qəbul olunmur, götür. Görmürsən hava
soyuqdur?-Mehdi də etiraz eləyib pencəyi
yenidən onun çiyninə atdı.
-Çox sağol, amma mən idmançı adamam, mənə
soyuq olmaz.
-Nə olsun, idmançısan? Yenə də qızsan,
incəsən.-bunu deyərkən Mehdi saf bir
təbəssümlə ona baxırdı.
-Çox sağol.-İnci gülümsəyərək başı ilə razılıq
elədi. Bir müddət heç biri dinmədi. Mehdi özünü
göyün yeddinci qatındakıtək xoşbəxt hiss
eləyərkən İnci onun bayaq dediklərini
xatırlamaqda idi. Birdən maraqla ona baxıb-
Bayaq “sonra mən böyüdüm.”dedin. O nə demək
idi ki?-deyə soruşdu.
-Mən dedim?-qaşlarını çatıb xatırlamağa
çalışan Mehdi sonra gülümsünüb-Hə, yadıma
düşdü.-deyə başını yellədi.-Mən əslində
həyatını lağlağı ilə keçirən, deyib-gelən,
dolusunu yeyib boşuna bir təpik vuran biri
olmuaşm. Amma atam öləndən osnra vəziyyət
dəyişdi, böyüdüm. Bir türk serialında deyir e,
“Bazen çabuk büyümek gerekir.” Bax, məndə də
elə oldu. Evin tək oğlu olduğumdan bütün
məsuliyyət mənim çiyinlərimə düşdü. Hələ ki, ali
təhsili olmayan, orta məktəbi də üçlərlə
qurtaran birisənsə vabşe çətindir. Eə bilirsən ki
dünyanın bütün yükü sənin çiyinlərindədir.
-Onun necə bir hiss olduğunu çox yaxşı bilirəm.-
deyə İnci bu an köks ötürdü.
-Necə ki? Yoxsa sənin də atan yoxdur?-Mehdi
maraqla ona baxdı. -Var, var, atam var, universiter müəllimidir. Elə
bilirsən təkcə valideynləri olmayan uşaqlar
əziyyət çəkirlər, həyat təkcə onların çiyinlərinə
yük qoyur? Problem,