özüm
aşağı düşdüm. Payız havasıdır, çox oturmayın,
gəlin yuxarı.-deyə Dilşad xala əli ilə onları
səsləyə-səsləyə gəldiyi yolu geri qayıtdı.
Ayanla qarşılaşmağın şokunu üstündən atmamış
bit də tezliklə digər Ayanla toyunun olacağını
eşidən Əli indi də anası ilə mübahisə eləyirdi.
-Ay mama, sən axı niyə mənə deməmiş belə bir
iş tutmusan? Bəlkə mən indi evlənmək
istəmirəm?
-Bəs nə vaxt evlənmək istəyirsən? Qız da
texnikomu qurtardı, Allaha şükür sən də
işləyirsən, pis də qazanmırsan. Daha nəyi
gözləyək?
-Bəs ev? Tutaq ki bir-iki aya məni evləndirib
gəlinini gətirdin. Harada yaşayacayıq?
-Boy, elə danışırsan ki bişmiş toyuğun da
gülməyi gəlir. Harada yaşayacaqsınız, kirayədə.
-Bəlkə mən pul yığıb ev almaq istəyirdim?
-Alarsan da, nə qaçaqaçdır? Evlən, yuvanı qur,
sonra yavaş-yavaş pulunu yığıb evini də al. De,
Sumqayıtda evlər ucuzdur. Elə kirayə evi də
oradan tutarıq.
-Nə Sumqayıt, ay mama? Mənim iş yerim
buradadır.
-Hə, nə olsun ki? Sumqayıt pis yerdir? Özün
demirdin orada tanışların var? Xahiş eləyərsən
sənə bir iş düzəltsinlər də.
Əli haradan deyirdisə anası oradan onun
qabağını kəsirdi. Bu da Əlini daha çox
qıcıqlandırırdı.
-Ay mama, axı sən bütün bunlarla nə demək
istəyirsən?
-Nə demək istəyəcəm. Istəyirəm ki oğlum xoşbəxt
olsun.
-Oğlunu xoşbəxtliyini istəyirsənsə...-son anda
səbrini basıb susan Əli "onda məni o qızla
evləndirmə."deməmək üçün özünü güclə saxladı.
Bayaqkından fərqli sakit səs tonu ilə,-bu qədər
tələsmə.-deyib çölə çıxdı.
Anasından fərqli olaraq bayaqdan mətbəxdən
onların söhbətinə qulaq asan Hüseyn Əlinin son
cümləsini də, etirazının səbəbini də başa
düşürdü. Olan görə də qardaşı otaqdan çıxan
kimi otağa girib qapını biraz aralı qoymaqla
örtdü. Gəlib əsəbi-əsəbi öz-özünə deyinən
anasının yanında oturdu.
-Mama, səncə də biraz tələsmirsən? Bu nə
qaçaqaçdır?
-De, ala, biri itdi, biri bitdi.-Məleykə xala əsəbi
halda əlini dizinə vurub başını buladı.-Mən
tələsmirəm e, sənin qardaşın evlənmək