simanı görüb gözlərini qıyaraq
diqqətlə ona baxmağa başladı. Yaxınlaşmaqda
olan Züleyxa da onu tanımışdı.
-A, İsmayıl? Salam, necəsən?
-Yaxşıyam, sağol, sən necəsən? İş-güc?
-Şükür Allaha, mən də yaxşıyam. İşə gedirdim.
İsmayıl Züleyxa ilə danışan ara Emre də
maraqla onlara baxır, kim olduğunu anlamaq
üçün İsmayıla göz-qaş edirdi. Onu belə görən
İsmayıl:
-Sinif yoldaşı olmuşuq.-deyə ona Züleyxanı
işarə elədi. Sonra Züleyxaya da emreni
göstərib-Dostumdur, Türkiyədən, Emre.-dedi.
-Pek iyi, memnun oldum.-deyərək Emre
gülümsəyərək başını yellədi.
-Mən də.
-Ben arabadayım, kanka.-sonra Emre
onlardan aralanıb maşına doğru getdi.
-Sən universitetə girmişdin də?-İsmayıl
yenidən üzünü Züleyxaya tutdu.
-Hə, keçən il qurtarmışam. İndi də işləyirəm.
Qızlardan eşitmişdim, sən də Türkiyədə
oxumusan. Təbrik eləyirəm.
-Hə, çox sağol.-fikirli-fikirli gözlərini yerə
dikən İsmayıl sonra ona baxıb-Sevili görüb
eləmirsən?-deyə soruşdu.
Bu sual təbii olaraq Züleyxanı
təəccübləndirmişdi. Gözlərini döyə-döyə ona
baxır, nə deyəcəyini bilmirdi.
-Sss...Sevili? Görürəm...sən niyə...?
-Axırıncı dəfə nə vaxt danışmısınız?
-Axırıncı dəfə?-bu sual Züleyxanı daha da
təəccübləndirdi. Bilmədi Sevili axırıncı dəfə nə
vaxt gördüyünü, onunla nə vaxt danışdığını
xatırlasın, ya İsmayılın onunla niyə
maraqlandığını başa düşsün.
-Belə çıxır ki mən Sevili səndən çox görürəm.-
İsmayıl kinayə dolu təbəssümlə ona baxdı.
-Yoxsa siz...?-Züleyxa artıq nə düşünəcəyini
bilmirdi.
-Sevil mənim əmimoğlu işləyən kursda işə
düzəlib. İki-üç gündən bir görürəm. Amma
deyəsən sənin bundan xəbərin yoxdur? Yoxsa
belə təəccüblənməzdin.
-Düzünü desəm, axırıncı dəfə nə vaxt
görüşdüyümüz yadımda deyil. Telefonda da
dərslər başlamamışdan əvvəl danışmışdıq.
Deməli, barışmısınız?-axırıncı cümləni deyərkən
Züleyxa çəkinə-çəkinə İsmayıla baxdı.
-Yoox, yox, elə bir şey deyil. Sadəcə keçmişi
silmişik, iki köhnə tanış kimiyik. Düşmən olası
deyildik ki?
-Hə, lap yaxşı. Məni lap