p utandırdın. Rəfiqəmi
sən məndən çox görürsən ki.
-Hə, yaxşı rəfiqəsiniz də. Onda belə eləyək,
onsuz da burada birbaşa əmimoğlunun yanına
gedirəm, Sevili də görəcəm. ---Səndən salam
deyim?
-İsmayıl, yaxşı da lap xəcalət çəkdim.
Onlar beləcə deyə-gülə söhbət eləyirdilər ki
bayaqdan uzaqdan onlara baxan və artıq
dözməyən Coşqun yaxınlaşıb İsmayılı sərt
şəkildə kənara itələdi.
-Heyy, nə xəbərdir?
-Coşqun, neyləyirsən?-Züleyxa təlaşla onun
qolundan tutub kənara çəkdi.
-Nə olub, ay qaqaş? Zülü, bu kimdir?-heç nə
anlamayan İsmayıl təəccüblə bir Coşquna, bir də
Züleyxaya baxırdı.
-Mən bu qızın nişanlısı. Bəs sən kimsən?
-Hə? Səhv başa düşmə e, qaqaş. Biz sinif
yoldaşı olmuşuq. Prosto yolda qarşılaşdıq...-
İsmayıl səs tonunu yumşaltdı.
-İsmayil, bir problemmi var?-maşından onları
izləyən Emre dözə bilməyib çölə çıxmışdı.
İsmayıl göz-qaşla ona heç nə olmadığını və
oturmasını işarə elədi.
-Budur Yusif?-Coşqun isə qaşının birini qaldırıb
kinayə və hiddətlə Züleyxaya baxırdı.
-Coşqun!-Züleyxa qəzəbindən dişlərini bir-
birinə sıxır, gözlərini ağardırıd.
-Yusif? Yox, mənim adım İsmayıldır.-Coşqunun
bu sualını eşidən İsmayıl maraqla onlara
baxırdı.
-Hə? Bağışla onda, qaqaş. Uzaqdan sizi elə
gördüm, biraz...-elədiyinə sanki peşman olan
Coşqun bayaqkından fərqli üz ifadəsi və səs tonu
ilə İsmayıla baxdı.
-Eybi yox, olan şeydir. Nə isə, hələlik.-İsmayıl
yüngülcə gülümsəyərək əlini onun çiyninə vurdu
və sağollaşıb maşınına doğru getdi.
Əsəbindən qıpqırmızı qızaran və dişi damağını
kəsən Züleyxa isə təəssüf dolua baxışlarla
Coşquna baxır, başını bulayırdı.
-Çox sağol.
-Neylədim e mən, Zülü?
-Daha neyləyəcəksən? Məni sinif yoldaşımın
yanında biabr elədin. Bundan artıq neyləmək
istəyirsən?
-Niyə biabr olursan ki? Prosto səni uzadan
oğlanla danışan görüb...
-Mən onu demirəm! Yusifin adını çəkməyini
deyirəm!-Züleyxa səsini qaldırdı.
-Həə, sənin dərdin Ysuif dərdi imiş-Coşqun
kinayə ilə başını yellədi.-Deməli, onun adını
çəkdim deyə