. İçəri girəndə Kamran
resepşn masasında oturan Şəbnəmə nəsə
danışır, o isə bezgin şəkildə onu dinləyirmiş
kimi başını yelləyirdi. İçəri girənləri görcək
Şəbnəmin üzünə özündən ixtiyarsız bir təbəssüm
gəldi. Gözləri parıldayaraq:
-A, İsmayıl gəldi.-deyə ayağa qalxdı
Kamran isə maraqla gələnlərə baxırdı. Sevili
yerində görməmək yolboyu Emrenin de
zarafatları ilə daha da həyəcanlanan və yenə
də həyəcanını qapıda boğub içəri girən İsmayılı
məyus eləmişdi. Emre isə heç nə anlamamıştək
bir Şəbnəmə, bir də İsmayıla baxırdı. Ona görə
də qolunu qoluna toxundurub Şəbnəmi işarə
eləyərək:
-Bumu?-deyə soruşdu.
İsmayıl inkar mənasında başını bulayarkən
Kamran onların qabağına gedib:
-Xoş gəlmisən, əmoğlu.-deyə onunla görüşdü.
Sonra Emreni göstərib-Türk qonağımız budur?-
deyə soruşdu.
-Hə, tanış olun, Emre. Emre, bu da əmimoğlu,
kuzenim, Kamran.
-Memnun oldum. Necesiniz?-Emre gülümsəyərək
Kamranın əlini sıxdı.
-Aha, bizim dilimizdə danışan bir türk!-deyə
Kamran heyrətlə bir ona, bir də oradakılara
baxdı.-Səncanı, bir də təkrar elə.
İsmayıl ona göz ağardıb başını buladı. Şəbnəm
isə onun qolunu dümsükləyə-dümsükləyə dilinin
ucunda:
-Yaxşı da, görməmişlik eləmə.-deyirdi.
-Vallah görməmişəm, birinci dəfədir ki,
türklərin bizim dilimizdə danışdığını görürəm.
-Xoş gəlmisiniz.-Şəbnəm bezgin şəkildə ona göz
süzdürərək əlini uzadıb Emre ilə görüşdü.-Mən
İsmayılın...
-Bu da Şəbnəm,-deyə İsmayıl Emreyə onu
göstərib,-kuzenimin kuzeni,-dedi,-Kamranın
dayısı qızı.
-Hmm, ne güzel.
-Tut əmoğlu, istədiyin paxlava.-İsmayıl
əlindəki zənbili ona uzatdı. Sonra yarızarafat,
yarıciddi-Kefə bax e, qonağı da mən gətirirəm,
şirniyyatını da. Necə qonaqpərvər olduğumuzu
göstərirsiniz də.-ona baxaraq başını buladı.
-Minnətin olsun, aydan-ildən bir namaz işim
düşdü, onu da başıma vur.
-Şəbi, Sevil haradadır?-İsmayıl sonra
Şəbnəmdən Sevili xəbər aldı.
-Sevil xanım, bu gün biraz gecikəcək.
Akademiyalarında müsabiqə var, ona görə
kraska-mraska almalıdır. Hər