gün onun yerinə
ən azı bir saat resepşnlığı mən eləyəcəmsə,
daha...-Şəbnəm narazı şəkildə üzünü turşuda-
turşuda onun arxasnca danışırdı ki, İsmayıl:
-Şəbi, yaxşı da.-deyib başını buladı.
Elə bu vaxt qapı açıldı və hamı səsə arxaya
döndü. Bir əlində zənbil qaranəfəs içəri girən
Sevil idi və onu görmək yenə İsmayılın üzünə xoş
təbəssüm gətirmişdi. Emre də dostunun üz
ifadəsindən gələnin Sevil olduğunu anlamışdı.
Aşağıda İsmayılın maşınını görüb əvvəl
həyəcanlanan, sonra özünü ələ alan Sevil yenə
də özünü, üz ifadəsini yığışdıra bilmirdi.
-Salam, bağışlayın, gecikdim.-deyə narahat
şəkildə Kamranla Şəbnəmə baxdı.
-Eybi yox, gəl.-bir gözü İsmayılda olan Kamran
mülayim şəkildə dilləndi. Şəbnəm isə bezgin
şəkildə üzünü turşudurdu.
-Bu da mı kuzen?-kimliyini bilsə də Emre oyunu
pozmamaq üçün İsmayıla Sevili işarə eləyib
soruşdu.
-Yox, yenge o, yenge.-İsmayıldan tez davranan
Kamran onun qulağına pıçıldarcasına gülə-gülə
dedi.
-Yox, bu resepsiyonumuzdur, Sevil.-hədələyici
baxışlarla Kamrana baxıb başını bulayan
İsmayıl sonra Emreyə Sevili göstərib dedi.-Sevil,
tanış ol, Emre. Keçən dəfə maşında sənə
demişdim e, Türkiyədəki dostum, odur.
-Maşında?-bu Şəbnəmi daha qıcıqlandırmışdı.
Belə ki o üzünü turşudaraq dodağının altında
mızıldandı.
-Xoş gəlmisiniz, Emre bəy.
-Hoş bulduk. Yalnız, Emre bey deyil, Emre.
Resmiyyeti sevmem.
-Yaxşı, Emre.
-Ee, kanka, bana kursu gezdirmeyecekmisin?-­
İsmayılın gözlərini Sevildən çəkmədiyini görən
Emre onu sınamaq üçün sual versə də İsmayıl
ona cavab vermədi.
-Gəl abi, mən səni gəzdirərəm.-vəziyyətdən hali
olan Kamran əlini onun çiyninə qoyub göz vurdu.
-Epeyi burada kalıcam, gelmişken kendime bir
iş bağlayayım. Kursunuzda türkçe öğretmenine
ihtiyaç varmı?-Kamranla qolboyun olub
İsmayılgildən aralanan Emre maraqla soruşdu.
-Nə, türkcə öyrətmən?-bu Kamranın təəccüb və
gülüşünə səbəb olmuşdu.-Gözəl qardaşım,bizim
türkcə öyrətməninə ehtiyacımız yoxdur. Əksinə,
Azərbaycanda yaşayan hər kəs türkcəni