i ikinci
dili kimi bilir. Fikriniz özünüzə getməsin.-
Kamran sonra üzünü Sevillə hal-əhval tutan
İsmayıla tutub-Əmoğlu, gör sənin bu dostun nə
deyer? Deyer ki, türkcə...-lakin İsmayılın ona
da əhəmiyyət vermədiyini görüb-ohoo, gör heç
eşidir.-deyə əlini havada yellədi.
-Kendini yorma, gardaşım. O şimdi devre dışı.-
Emre özünü ona yaxınlaşdırıb pıçıldadı.
-Sən də bilirsən?-Kamran maraqla ona baxdı.
-E, herhalde. Kankası değilmiyim?
-Ay səni, səni. Yaxşı, gedək onda, sənə buraları
gəzdirim.
Onlar danışa-danışa oradan aralandılar.
Şəbnəm isə çoxdan bozarıb öz otağına keçmişdi.
Sevil gödəkçəsini soyunub asılqandan asdıqdan
sonra İsmayılın bayaq güclə ondan adığı
zənbilini geri almaq istədi:
-Çox sağol, sənə də zəhmət oldu.
-Nə zəhməti? Dayan, özüm qoyacam,-lakin
İsmayıl etirazla zənbili yana çəkdi,-sən keç
otur. Nə müsabiqəsidir ki bu?-deyə soruşa-
soruşa əlindəkini Sevilin masasının yanına
söykədi.
-Gənc istedadları üzə çıxarmaq kimi bir şeydir.
Bizim qrupdan iki nəfərin adı verilib. Sağolsun,
Bahar müəllimə də iki nəfərdən biri olaraq
mənim adımı verib. Amma bilmirəm, öhdəsindən
gələcəm, ya yox?
-Niyə gəlmirsən ki? Səndən yaxşısını
tapacaqlar?Mən sənin istedadına bələdəm,
məktəb vaxtı bütün tədbirlərə şəkilləri sən
çəkmirdin?-“məktəb” Sevilin üzünə kövrək bir
təbəssüm qondurdu. Onu belə görcək İsmayıl
məyus olub tez söhbəti dəyişdi.-Gör, sənə nə
deyəcəm: Zülü sənə salam deyirdi.
-Zülü? Züleyxa?-deyə Sevil təəccüblə ona baxdı.
-Hə, bizim Züleyxa. Bu gün bura gələndə yolda
qarşılaşdım. Sənin burada işlədiyini bilmir.
-Hə, gör nə vaxtdır, danışmırıq.
-Belə çıxır ki sən onun nişanlanmağından da
xəbərsizsən.
-Nə, nişanlanıb?-bu Sevili daha da
təəccübləndirmişdi
-Ohoo, siz hansı ara bu qədər aralı
düşmüsünüz?
-Nə bilim e, ay İsmayıl? Dərs-iş-ev, o qədər
yorğun oluram ki...-Sevil bunu o qədər çarəsizcə
ded iki , səs tonunun fərqinə varıb İsmayıla
baxanda İsmayılın mülayim təbəssümlə ona
baxıb gülümsədiyini, köks ötürdüyünü