k istəmir.
Guya mən onun dərdini bilmirəm? Amma yox,
mən ona görə bacımla düşmən ola bilmərəm. Ya
adam kimi ağlını başına yığıb Ayanla evlənəcək,
ya da o özü bilir.
-Mama, axı zorla gözəllik olmur. Istəmir də bu
qızı. Niyə oğlunu bədbəxt eləyirsən?
-Ay bala, niyə bədbəxt eləyirəm? Mən əksinə
onu fikirləşdiyim üçün belə eləyirəm. Elə bilir o
birisi ilə xoşbəxt ola biləcək? Ay-hay! O hələ
Dilşadı tanımır e.-deyə Məleykə xala kinayə ilə
əlini havada yellədi.
-Tanımır?-Hüseyn kinayə ilə dodağının altında
qımışdı. Sonra nəsə xatırlamıştək anasına
baxıb-Bəs bu Sumqayıt məsələsi nədir? Burada
ev yoxdur?
-A bala, dava elə onun davasıdır da. O birisi
Ayan tez-tez bura xalasıqızıgilə gəlib-gedir.
Mən istəmirəm Əli hər dəqiqə onunla
qarşılaşsın, ağlı qarışsın. Ona görə də nə qədər
uzaq olsa, bir o qədər yaxşıdır.
Anasının dediyindən dönməyəcəyini görən
Hüseyn bu haqda daha heç nə deməyib:
-Yaxşı, əsəbləşmə. Dur gəl, Gülnar çay dəmləyib,
gedək çay içək.-deyə əlini onun əlinin üstünə
qoydu.
Xəyal yenə də qızına evdəki əşyaları, bədən
üzvlərini saydıra-saydıra onları düzgün
tələffüz etdirməyə çalışırdı.
-Bu nədi?-deyə masanın üstündə, qabda
qoyulmuş almaları göstərdi.
-Ama.
-Ama yox, alma. Bəs bu nədi?
-Şəçil.
-Şəçil yox, şəkil.
-Şəçil.
-Bəs bu nədi?
-Döz.
-Döz yox, göz.
-Cöz.
-Uff, ay meymun, cöz yox, göz! Sənin adın
nədi?
-Dülay.
-Dülay yox, Gü-lay!
-Cü-lay!
-Nə olub ay Xəyal?-bu vaxt Xatirə qapıda
göründü.-Yenə müəllimliyə başlamısan?
-Bu uşaq sözləli düz tələffüz eləmi. Loqopedə
apalmaq lazımdı.
-Onun hələ üç yaşı tamam olmayıb, niyə
tələsirsən? Yavaş-yavaş öyrənəcək-Xatirə otağa
girdi.
-Yavaş-yavaş öylənəcək yox e, vaxtında üstünə
düşməsək, mənim kimi olacaq.-Xəyal bunu
deyərkən köks ötürdü.
-Sən niyə özünü bu qədər incidirsən? Sənin belə
olmağın sənin səhvin deyil ki...
-Mənim səhvim deyil. Amma mən vaxtında
üstünə düşməsəm, qızımın belə olmağı mənim
səhvim olacaq.
-Olmayacaq, narahat olma. Onun belə atası