a keçdi.-Papamın bir dənə sözü
var: Səbəbin tutarlıdırsa, yalanın da keçərlidir.
Bu dəfə sənin səbəbin tutdu, ona görə də
yalanından keçirəm. Həm də buna yalan demək
olmaz. Sən məni daha yaxından tanımaq
istəmisən. İndi icazə ver, mən də səni daha
yaxından tanıyım.-Gözlədiyindən tam fərqli
reaksiya ilə qarşılaşan Asya gözlərini qaldırıb
təəccüb və heyrətlə ona baxdı. Emil heyranlıqla
onu süzür, gülümsəyirdi. Asya ilk baxışdan ona
xoş təsir bağışlamış və deyəsən Emil onu çox
bəyənmişdi.-Gedək?-deyə gözlərini ondan
çəkmədən soruşdu.
-Hara?
-Nə bilim, ayağımız hara, başımız da ora.
Asya gülümsəyərək çiyinlərini çəkdi. Bu razılıq
əlaməti idi. Ona görə də onlar gəzə-gəzə
bağdan çıxdılar.Marşrutdan düşən Kənan ağır addımlarla
universitetə doğru getməyə başladı. Üzündə
narazı və qəmgin bir ifadə var idi. Altı ildir ayaq
döydüyü bu universitetə gəlmək indi onun
istəyəcəyi ən son şey belə deyildi. Onsuz da
dolaşıq olan fikirləri dünən axşam Ələddini
xatırlaması ilə daha da qarışmışdı. Özünü sonu
olmayan yolda imiş kimi hiss leəyirdi. Hisləri onu
Leylaya doğru, vicdanı isə geri itələyirdi.
Dostunun hislərini bilə-bilə ona xəyanət eləyə
bilməzdi. Əgər indi Ələddinin burada
olmamasından istifadə eləyib Leylaya ürəyini açsa
idi və Leyla da ona qarşılıq versə idi, ki, bilirdi
verəcək, bəs Ələddin təhsilini başa vurub ölkəyəı
qayıdanda onun üzünə necə baxacaqdı? Bunları
düşünə-düşünə özünün də xəbəri olmadan
universitetə girmiş, gəlib həyətdəki ağaclardan
birinin yanına çatmışdı. Bunun fərqinə varıb ağaca
baxanda nəsə xatırlamıştək kinayə ilə
gülümsünüb başını buladı. Bu ağac və yaşadıqları
onun yadına çox məşhur bir mahnını salmışdı.
“Qoca çinar bilirdi, qoca çinar bilirdi.
Bir də dostum bilirdi mənim sirrimi.”
Dodağının altında bu misraları zümzümə eləməyə
başladı. Hərhalda bu mahnıdakı həmin vəfasız
dost olmaq istəməzdi. Zümzüməsinə davam
eləyə-eləyə çinarın altından aralanırdı ki qarşıdan
gələn və onun kimi qabağına baxmayan Leyla