ilə
toqquşdu.
-Oyy, Kənan?! Bismillah!-Leyla geri atılıb
damağını dartdı.
-Qorxdun? Bağışla, elə mən də qorxdum.-
diksinən Kənan da əlini sinəsinə tutdu.
-Evdən elə indi gəlirsən?
-Hə, bu gün birinci dərs boş idi. Sən hara,
dərsiniz qurtarıb ki?
-Yoox, klinikaya gedirik, cərrahiyəyə. Oradan da
evə gedərik yəqin.
-Zəng gəlməyib?
-Yoox, yox, gəlməyib.
-Bəs papan nəsə demədi? Dünən axşam məni
sənin yanında gördü.
-Yox, narahat olma. Başa düşdü ki sən sadəcə
məni ötürürsən. Həm də səni tanıyır.-elə bu vaxt
Leylanın telefonu zəng çalmağa başladı. O
diksinərək qorxa-qorxa xalatının cibindən
telefonunu çıxarmağa başladı. Onsuz da Leylanın
bayaqkı tərəddüdlü “yox”cavabından şübhələnən
Kənanın şübhələri onun bu reaksiyası ilə daha da
artdı. Leylanın üzündəki qorxu ifadəsi isə ekranda
rəfiqəsinin adını görməsi ilə rahatlıqla əvəz
olundu.-Hə, Natış? Həyətdəyəm. Yox, hələ
getməmişik. Yaxşı, gəl, gözləyirəm.-danışıb
qurtardıqdan sonra-Nata idi, deyir məni də
gözlə.-deyə maraqla ona baxan Kənana baxıb
dedi.
-Doğrudan, de, Nata gəlir ki.-deyə Kənan ona
arxanı işarə elədi.
Reflektiv olaraq arxaya dönən Leyla Kənanın qəfil
atılıb telefonu onun əlindən alması ilə yenidən əks
tərəfə döndü:
-Heyy, neyləyirsən?!-deyə çaşqın şəkildə ondan
telefonunu geri almaq sitədi.
-Dayan,-Kənan bir tərəfdən onun əlini geri
itələyərkən digər tərəfdən də zənglərə göz
gəzdirirdi,-bəs zəng gəlməmişdi? Bu nədir?-deyə
yeni gələn gizli zəngləri göstərdi.
-Ee, Kənan, olmadı ki bu. Sən məndən icazəsiz
mənim telefonumu niyə götürürsən?
-Sualıma sualla cavan vermə. Bu niyə yenə də
zəng eləyib?
-Uff, çünki sənin mənim nişanlım olmağıma
inanmır.Deyir ağıllı çıxmısan? Guya bilmirəm ki
sən nişanlı deyilsən?
-Bəlkə səni yoxlayır? Deyərdin ki nişanılıyam da.-
deyə-deyə Kənan telefonunu ona qaytardı.
-Nə yoxlamaq e, ay Kənan? O mənim haqqımda
demək olar ki hər şeri bilir. Atamın, anamın,
bacılarımın adını, rayonumuzu, familyamızı.
-Bəlkə qohumdur? Şübhələndiyin