səbəbini
içəridə, divanda oturan Ayanla atasını görcək
anladı. Özünü itirərək narahat şəkildə Xəyala
baxdı.-Gəl, gəl.-deyə Xəyal əlini onun kürəyinə
qoyub rahat olması üçün göz-qaş elədi.
Əlinin narahatlığı Ayanda da var idi. O gah
narahat şəkildə atasına və Əliyə baxır, gah da
Xatirəyə göz-qaş eləyirdi. Xəyal isə özü ilə
birlikdə içəri keçirdiyi Əliyə Akif əmini işarə eləyib:
-Əli, Akif əmidir, sinif yoldaşının, Ayanın atası.-
dedi.
-Axşamınız xeyir.-Əli içində özündən ixtiyarsız
yaranan həyəcanını boğa-boğa əl uzadıb Akif əmi
ilə görüşdü.
-Axşamın xeyir, oğul. Xoş gəlmisən.-dikəlib
onunla görüşsə də Akif əmi sual dolu baxışlarla
Xəyala baxırdı. Onu belə görən Xəyal isə:
-Əlidi də Akif əmi, Ayanın sinif yoldaşı. Mənim də
şagildim olub.-deyə Əlini işarə elədi.
-Əli?-Akif əmi gözlərini qıyıb onu tanımağa
çalışdı. Yavaş-yavaş yadına düşdü:bir vaxtlar,
xüsusən də Ayan bıçaqlanan aralar bu adı
arvadının dilindən çox eşitmişdi. Arvadı onu o
qədər pisləmişdi ki, onun özündə də üzünü demək
olar ki heç vaxt görmədiyi bu oğlana qarşı bir
qəzəb, bir kin yaranmışdı. Hətta bir ara bu oğlanı
axtarıb-tapmaq, onu yaxşıca əzişdirmək də
istəmişdi. Lakin zaman keçdikcə ona qarşı qəzəbi
soyumuşdu. Amma yenə də onunla qarşılaşmaq
qismət olmamışdı. Təbii ki indi bunları ona deyə
bilməzdi. Ona görə də arvadının dediyi başqa bir
şeyi xatırlayıb-Sən Kamilin oğlu deyilsən?-deyə
maraqla Əliyə baxdı.
-Bb...bəli, oyam.-Əli çaşqın şəkildə gülümsəyərək
gah ona, gah da oradakılara baxırdı.
-Torpağı sanı yaşayasan.-Akif əmi sonra üzünü
digərlərinə tutub-Bunun atası iki il bizim idarədə
işləyib, şofer idi.-dedi.-Çox qanacaqlı, mehriban
adam idi. Sonra müharibəyə getdi, şəhid oldu.
Allah rəhmət eləsin.
Oradakılar da bir ağızdan Əlinin atasına rəhmət
oxudular.
-Allah razı olsun.-atasından danışmaq həmişəki
kimi Əlini qəhərləndirmişdi.
-Ayaq üstdə qalma, bala, otur.-Akif əmi ona
yanında yer göstərib özü də oturdu.-Sən atanı
xatırlamazsan.-deyə söhbətinə