gəlmil.
-Ee müəllim, siz də?!-Ayan narazı şəkildə ona
baxdı.
-Ata, yeznə nədi?-hələ də burada olan Gülay
atasının əlindən dartıb soruşdu.
-Hə, indi uşağa cavab ver.-Xatitə narazı şəkildə
Xəyala baxıb başını buladı.
-Böyüyəndə deyəcəm, indi olmaz, yaxşımı?-Xəyal
qızına sarı əyilib yanağından öpdü.
-Eee, tüsdüm səndən.-deyə balaca burnunu
sallayıb otağa doğru getdi.
-Ayan, al, apar bu çayları-Xatirə məcməyidəki
fincanları işarə leədi.
-Mən aparım?-Ayan özünü geri çəkdi.
-Yox, mən aparım. Kim aparacaq bəs?
-Dayan, hələ apalma, bəlkə bilazdan şilinçay
istədiləl.
-Ee müəllim, yaxşırın da!
Onlar mətbəxdə deyə-gülə söhbət eləyərkən, Əli
də içəridə Akif əmi ilə söhbət eləyirdi. Bu vaxt
balaca Gülay burnunu sallaya-sallaya otağın
qapısında göründü. Onu belə görən Akif əmi:
-A, qızı, nə olub sənə? Gəl, görüm, babanın
yanına.-deyə onu səslədi.
-Eee!-balaca Gülay çiyinlərini çəkib özünü qapıya
söykədi.
-Gəl də, gör baba nə deyir? Kimdən küsmüsən
belə?
-Atadan.
-Niyə?
-Komptülü veymədi.-deyə balaca yavaş-yavaş
Əliyə sarı gəlməyə başladı.
-Kompütür xarabdır e, gözəl. Qoy, əmi düzəltsin,
sonra verəcək. Yaxşımı?
-Yaxşı.-onlara yaxınlaşan Gülay Əlinin
telefonundakı uşaqları göstərib-Bunlay timdi?-
deyə soruşdu.
-Bunlar Kamillə Aytacdır. Yadındadır, parkda bir
dənə qaqaş görmüşdün e, bax, bu həmin
qaqaşdır, bu da onun bacısı. Yadına düşdü?
-Hə, xala da dəlmişdi, sonla xala ağlamışdı.
Boş yerə “Sözün doğrusunu uşaqdan xəbər
al”deməyiblər. Gülayın dedikləri Akif əminin
marağına səbəb olarkən Əlini çıxılmaz vəziyyətdə
qoymuşdu.
-Ayan.-deyə Akif əmi anidən qızını səslədi. Elə bu
Ayan əlində məcməyi qapıda göründü.
-Hə papa?
-Yavaş-yavaş hazırlaş, gedək.
-Mən...sizə çay...-deyə artıq onlara yaxınlaşan
Ayan məcməyini işarə elədi.
-Eybi yox, sən çayı Əli üçün qoy, sonra get,
hazırlaş.
-Xatirə yemək hazırlayırdı e.
-Yox, yeməyə qala bilmərik. Gör saat neçədir?
Probkaya düşməyək.
-Yaxşı papa.-deyə Ayan məcməyidəki
fincanlardan birini