i Əlinin qabağına qoydu.
Əli isə nəinki ona təşəkkür eləyə bildi,
utandığından gözlərini qaldırıb heç onun üzünə də
baxa bilmədi. Çayı qoyan Ayan otaqdan çıxdı.
Ardınca Xəyal qucağında noutbuk içəri girdi. Çox
keçmədi ki Ayan yenidən qapıda göründü, hazır
olduğunu və gedə biləcəklərini dedi. Onların belə
tez getməyinə məyus olsa da Əli Akif əmi ilə belə
yaxından tanış olduğuna və dil tapa bildiyinə görə
özünü rahat hiss eləyirdi. Elə Akif əminin də ona
qarşı fikirləri və münasibəti dəyişmişdi. Yolboyu
bu barədə söz salıb qızından heç nə soruşmasa
da üzündəki biraz düşüncəli, biraz da məmnun
ifadə Ayanı bu mövzuda əmin etmiş və
rahatlatmışdı.Noyabr ayı ikinci həftəsini yaşayırdı. Yenə küləkli
və soyuq bir payız səhəri idi. Evdən tələm-tələsik
çıxan İnci metro keçidini keçib yolun digər
tərəfindəki dayanacağa çıxdı. Gecikmişdi.
Həftənin ikinci günləri atasının universitetdə dərsi
olmadığından o da həmin gün dərsə avtobusla
getməli olurdu. Qayda-qanunu və dəqiqliyi sevən
bu qız adətən evdən tez çıxsa da bu gün nədənsə
gecikmişdi. Dayanacağa çıxar-çıxmaz marşrutun
gəldiyini görüb durmadan yeyin addımlarla ona
tərəf getməyə başladı. Lakin yaxınlaşdıqca nömrə
nişanından sürücünün Mehdi olduğunu görüb ayaq
saxladı və geri getdi. Onunla qarşılaşmaq indi
İncinin istəyəcəyi son şey belə deyildi. Uşaqlıqdan
ətrafında qızlardan çox oğlanlar olmuş və onların
da çox az qismi İncinin hörmət və rəğbətini
qazana bilmişdi. Puluna, altındakı maşınına, ya da
qol qüvvəsinə görə özünü öyən, bu
xüsusiyyətlərindən qızların gözünə girmək üçün
istifadə edən, bəzi insanlara yuxarıdan aşağı
baxan, qısası, təkəbbürlü oğlanları sevməzdi.
Mehdi isə öz səmimiliyi, təbiiliyi, biraz da saflığı
ilə ona tamam fərqli təsir bağışlamışdı və
fikirləşirdi ki, o da onun həyatında yaxşı
dostlarından biri olacaq. Ta ki son olanlara qədər.
Nə biləydi ki, Mehdinin ona qarşı fikirləri tamam
fərqlidir. Anlayışsız da deyildi, qarşısındakı insanın
üzündəki ifadəni,