gözlərinə vuran hislərini başa
düşürdü, sadəcə özü bu hislərdən uzaq idi. Ona
görə də bir müddət ondan uzaq durmaq, mümkün
qədər qarşılaşmamaq istəyirdi.
Dilxor halda dayanacağa sarı gəldi. Onsuz da ilk
dərsi qaçırmışdı. Bu gedişlə ikincini də
qaçıracaqdı. Üzündə narazılıq ifadəsi oturacaqda
oturacaqdı ki, ondan daha dilxor biri diqqətini
çəkdi. Bir qız təlaşla nəsə itirmiş kimi gah
çantasını, gah da ciblərini axtarır, dodağının
altında nəsə deyinirdi. İnci tanımasa da bu qız
Sevil idi. Onun bu halına biganə qala bilməyən
İnci:
-Bağışlayın, deyəsən nəsə itirmisiniz?-deyə ona
yaxınlaşdı.
-Hə, pulqanımı.-həyəcandan rəngi qaçmış Sevil
başını qaldırıb ona baxdı.
-Yaxşı-yaxşı baxın. Bəlkə sumkanızın hansısa
gözünə düşüb?
-Yox, bayaqdan əlli yerə baxmışam. Əslində heç
sumkamda da deyildi, cibimdə idi. Deyəsən
avtobusda çəkiblər.
-Çox idi?
-Pul? Yox, elə də çox deyildi, amma içində metro
kartım da var idi. Əslində pul qabım həmişə
sumkamda olur, bu dəfə tərslikdən metro kartımı
götürmüşəm deyə açıb baxmaq istədim, sonra
avtobusu gördüm, qaldı cibimdə, sonra da...
-İndi üstünüzdə heç pulunuz yoxdur?-Sevil
dodaqlarını büzüb başını buladı. Sonra yenə də bir
ümid çantasını, ciblərini gəzməyə başladı. Bir az
düşünən İnci isə bu vaxt cibindən çıxardığı bir
manatı ona uzatdı.-Buyur.
-Yox, yox, çox sağolun, mən bu pulu götürə
bilmərəm.-Sevil narazı şəkildə özünü yana çəkdi.
-Niyə götürə bilmirsən ki? Üstündə bir qəpik də
pulun yoxdur, b u halda hara gedə biləcəksən?
Götür, ən azından gedəcəyin yerə qədər çatar.
-Bəs mən bu pulu sizə necə qaytaracam? Mən
sizi tanımıram, siz mən tanımırsınız?
-Mən qaytar deyə vermirəm ki, ehtiyacın var deyə
verirəm. Həm də ki bu elə də böyük məbləğ deyil.
Götür.
-Çox sağol. Allah razı olsun. Mənə necə böyük bir
yaxşılıq elədin, təsəvvür eləyə bilməzsən.-Sevil
çəkinə-çəkinə pulu aldı.
-Biz buna daha çox insanlıq vəzifəsi deyək.
Bundan sonra daha diqqətli ol.
-Hə, düz deyirsən. Mənim marşrutum gəlir.