. Bir
daha çox sağol.-deyə Sevil minnətdarlıq edə-edə
marşruta doğru getməyə başladı.
-Dəyməz, dəyməz.-başını yelləyən İnci isə hələ
bir müddət də marşrutu gözləməyə davam
edəcəkdi.
Gün günortaya dönürdü. Coşqun Züleyxanın
işlədiyi məktəbin çöl qapısında durmuş, onu
gözləməkdə idi. Aralarında olan son davadan iki-
üç gün keçsə də Züleyxa nə onun zənglərini açır,
nə də mesajlarına cavab verirdi. Bundan acığa
düşən Coşqun da artıq zəng və mesajları kəsmiş,
hətta ayrılmağa da qərar vermişdi. Bu qərarını
evdəkilərə də deyəcəkdi. Ta ki Emillə danışıb
olanlara, səhvlərinə bir də kənardan baxana
qədər. Əslində səhvinin fərqinə elə ən başdan
varmışdı, amma Züleyxanın Yusif məsələsindəki
bu həssaslığnı da qəbul eləyə bilmirdi. Əlləri
cibində özünü hasara söykəyib gəlib-gedənlərə
tamaşa eləyirdi ki bu vaxt iş yoldaşı ilə deyə-gülə
söhbət eləyə-eləyə məktəbdən çıxan Züleyxanı
gördü. Dikəldi, əllərini cibindən çəkib üst-başını
düzəltdi, qapıya doğru gəlməyə başaldı. Onu
uzaqdan görən Züleyxa isə əvvəlcə duruxdu,
istər-istəməz addımlarını yavaşıtdı, qaşlarını
düyünlədi, sonra özünü ələ alıb yenidən
gülümsəməyə, yanındakı ilə söhbətinə davam
eləməyə çalışdı. Amma nə qədər eləsə də fikrinin
Coşqunda olduğu hər halından bəlli olurdu.
Coşqun isə gözlərini ondan çəkmir, maraqla ona
yaxınlaşmsasını gözləyirdi. Nəhayət ona
yaxınlaşanda Coşqunu tanıyan iş yoldaşı
gecikdiyini bəhanə eləyərək sağollaşıb oradan
uzaqlaşdı. Yenidən qaşqabağını sallayan Züleyxa:
-Niyə gəlmisən?-deyə onun üzünə baxmadan
soruşdu.
-Əleyküm salam. Yaxşıyam sağol, sən necəsən?
-Məni ələ salmağa gəlmisən?
-Yox, əksinə, səhvimi başa düşmüşəm və səndən
üzr istəməyə gəlmişəm. Mən ilk davadan hər
şeyin üstündən xətt çəkmək istəmirəm. Amma
görürəm ki sən uje mənim üstümdən xətt
çəkmisən. Nə zənglərimə cavab verirsən, nə
mesajlarıma.
-Sən məni sinif yoldaşımın yanında bia...
-Yaxşı da Zülü, bilirəm, mən səni sinif yoldaşının
yanında biabr eləmişəm!-Coşqun dözməyərək
səsini