var,
o heç belə olar? Lazım olsa, loqopedə də
aparacam, amma uşağı bu qədər məcbur eləmək
də olmaz.
-Düşüm, düşüm,-deyə bu vaxt Gülay atasının
qucağında qıvranmağa başladı. Xəyal onu
qucağından yerə qoyub fikirli-fikirli Xatirəyə
baxdı:
-Bililəm,-dedi,-amma neyləyim, ıstəmiləm
qızım mənim yaşadıqlalımı yaşasın. Istəmiləm
başqa uşaqla ona gülsün. Bu çox pis hisdi,
Xatilə, yaşamayan bilməz. Böyüdükcə adama
daha pis təsil eləyi. Məktəbdə, univelsitetdə,
işdə, tanış-biliş alasında sözünü lağa qoyub
gülənlə, alxanca pıçıldaşanla... Elə pis olusan
ki, elə bilisən, tək qüsullu, tək əksik adam
sənsən. Elə bilisən bütün dünya sənə qalşıdı,-
danışdıqça Xəyalın səsi titrəyir, kövrəlirdi.
-Sən heç kimdən əksik deyilsən, qüsurlu da
deyilsən. Səndə olan ürək hamıda olsun.-onun
pis olduğunu görən Xatirə əlini onun əlinin
üstünə qoyub təsəlli eləməyə başladı.-Sənə
gülənlər, pıçıldaşanlar birinci özlərinə
baxsınlar, görsünlər, onların qüsurları
haradadır. Naşükür olmam əksinə Allahına
şükür elə ki sənə bu cür gözəl ürək verib.
-Həm də bu cür gözəl həyat yoldaşı. Yaxşı ki
valsan, sən də olmasan, mən neyləyələm?-deyə
Xəyal qolunu ona dolayıb özünə sarı sıxdı.
-Mən dəm mən də.-deyə bayaqdan şəkilli
kitabına baxan Gülay onları belə görüb qollarını
açaraq onlara sarı qaçdı. Dizlərinin üstündə
oturaraq balaca əlləri ilə hər ikisini qucaqladı.Bir neçə gün keçdi. Əvvəlki günlərə nisbətdə bu
gün hava daha isti idi. Marşrutdan düşən
Yusiflə Sevinc söhbət edə-edə parka girdilər.
Parkın içi ilə gəzə-gəzə bir xeyli üzüaşağı
gəlmişdilər ki, onlara sarı gələn Ayanla Gülayı
gördülər.
-Bıy, mən kimləri görürəm?-deyə Sevinc
sevincək qollarını açıb onlara sarı getdi. Əvvəl
Gülayı qucaqlayıb öpdü, sonra Ayanla görşüdü.-
Üzünü görək a bacı, haralardasan?
-Artıq bundan sonra buradalarda olacam.
-Doğrudan? Yoxsa təzədən bura köçmüsünüz?
-Nç,axtar tap.-deyə Ayan gülümsəyərək başını
buladı.
-Yoxsa buralardan elçin çıxıb?-Gülay
bərabərliyində əyilib onu