qaldırdı.-Amma bir soruş gör, mən bunu
bilə-bilə eləmişəm? Sən məni bir qızla görsəydin,
necə reaksiya verərdin?
-Çox əsəsbisən.-Züleyxa bu dəfə daha sakit və
narazı şəkildə ona baxıb dilləndi.
-Bilirəm, amma neyləyim ki bu mənim
xasiyyətimdir? Tez özümdən çıxaram, hər şeyə o
dəqiqə reaksiya verirəm. Amma dəyişməyə də
çalışıram, özümü düzəltməyə çalışıram. Mən sənə
görə siqareti tərgitmişəm, sən mənim bir
səhvimdən keçə bilməyəcəksən?
-Siqareti tərgitmisən?-deyə Züleyxa gözlərini
qaldırıb maraqla ona baxdı.
-Hə, on illik vərdişimdən əl çəkmişəm. İndi buna
görə bir səhvin üstündən keçməyə dəyməz?-
Züleyxa gözlərini qaçıraraq gülümsədi, çiyinlərini
atdı.-Məncə bu qədər düşünməyin, xanım qız.
Onsuz da mənim kimi bir oğlanı bir də heç yerdə
tapa bilməyəcəksiniz.
-Pah, niyə tapmıram ki? Əlimi sallasam, əllisi.-
deyə Zlüryxa kinayə ilə gözlərini süzdürüb əlini
havada yellədi. Elə bu vaxt onun əlindən tuan
Coşqun mülayim təbəssümlə, təkidli şəkidlə
-Məncə boş yerə sallama. Çünki bu əl uje
tutulub.-dedi.
Onun bu hərəkəti Züleyxanı biraz
təəccübləndirmişdisə, daha çox
həyəcanlandırmışdı. Bir əlinə, bir də Coşquna
baxdı. Coşqun isə günü-gündən daha fərqli baxan
gözlərini ondan çəkmirdi. Azca qızaran Züleyxa
yenə gözlərini qaçırdı. Coşqun bu dəfə də onun
könlünü ələ ala bilmişdi. Yəni, nə qədər sərt,
əsəbi, idisə, bir o qədər də mülayim, sevgi dolu
biri idi və müsbət məziyyətlərini hər fürsətdə
göstərməyə çalışırdı. Züleyxa isə yavaş-yavaş öz
səhvinin fərqinə varırdı. Bu cür insanın yaxşı
tərəflərini üzə çıxarmaq əvəzinə hər səfərində
onun damarına basır və deyəsən münasibətləri
özü gərginləşdirirdi.Çoxdandır görüşməyə fürsət tapa bilməyən Əli ilə
Yusif nahar fasiləsindən yararlanıb
görüşmüşdülər. Bir kafedə nahar etdikdən sonra
söhbətə yolda davam eləməyə başladılar. Biraz
köhnə günləri yada salıb, biraz da gələcək
planlarından danışa-danışa mərkəzi küçələrdən
birinin səkisi ilə irəliləyirdilər.
-Daha nə istəyirsən, qızın