eləyəcəm.-deyə içəridə oturan
dostunu səsləməyə başladı.
-Bu kimdir?-gözlərini qıyan Yusif maraqla bir
maşına, bir də ona baxdı.
-Dostumdur, türkdür. Sizdən yaxşı olmasın,
Türkiyədə oxuyanda ən yaxın dostum idi.
-Boy, boy, boy, bu əməlli-başlı özünə international
dost şəbəkəsi yığıb ki.
Maşından düşən Emre artıq onlara yaxınlaşmışdı.
İsmayıl Yusifgili ona göstərib:
-Emre, tanış ol, sənə bəhs etdiyim ən yaxşı
dostlarım:Əli ilə Yusif.
-Merhaba, ben de Emre, memnun oldum.
-Salam, biz də məmnun olduq.
-Mərhaba.-onunla salamlaşan Yusif sonra üzünü
İsmayıla tutub maraqla-Bu bizim dildə başa
düşür?-deyə soruşdu.
-Tabii ki başa düşüyorum. Hatta danışa da
biliyorum.-deyə Emre İsmayıla dillənməyə imkan
vermədi.
-Maşallah, demək siz də bizim dildə danışa
bilirsiniz?
-Elbette. İsmayilin sayesinde bir hayli öğrendim.
-Nə yaxşı. Biz də dedik daha İsmayıl getdi
oralara, çətin qayıdar.
-Öğle demeyin, kankam deyə demiyorum, amma
İsmayil vatanına, arkadaşlarına, sevdiklerinə çok
bağlı biri. Dört yıla yakın ev arkadaşı olduk. Hep
sizden bahsederdi.
-Doğrudan?-Əli maraqla dodaqlarını büzüb ona
baxdı.
-Yaa. Mesela, sen Alisin, değilmi? Senin baban
Karabağ savaşında şehit olmuş, iki kardeşsiniz.
Sonra sen okulda bir kıza aşıktın, ama bir takım
olaylar yüzünden aşkınız yarım kalmış. Sen de
Yusufsun. Çocukluk arkadaşınla sevgilisin, hatta
nişanlısın da.
-Maşallah, bu bizim vikipediyamızı bilir ki.-Yusif
heyrətdən dörd açılmış gözlərlə bir Emreyə, bir də
İsmayılla Əliyə baxdı.
-Ehh, sonra da mənə "böyümüsən"deyin.-İsmayıl
kinayə ilə köks ötürdü.
-Yusifə fikir vermə, zarafat eləyir. Guya biz səni
tanımırıq?- gülümsəyərək əlini onun çiyninə
vuran Əli sonra soruşdu.-Biraz özündən danış e,
iş-güc nə yerdədir?
-İş hələ perspektivdədir, realda bir şey yoxdur. Siz
neyləyirsiniz, evlənmirsiniz hələ?
-Eh qardaş, yaralı yerimə toxundun.-Yusif yanıqlı-
yanıqlı köks ötürdü.-Bu gedişlə mən deyəsən sizi
də evləndirməli olacam.
-Niyə? Yenə də qayınata