çalışan
Yusif İsmayıla baxaraq-Yoox...zarafat eləyirsiniz.
Yəni belə bir şey yenə də ola bilər ki?-deyə üz-
gözünü oynatmağa başladı.
-Smayl, biz düz başa düşdük də? Söhbət Sevildən
gedir? Emre onu nəzərdə tutur?
-Hə, söhbət ondan gedir, amma siz fikirləşdiyiniz
kimi deyil. Prosto o indi mənim əmioğlumun
kursunda resepşn işləyir. Tez-tez görürəm.-
İsmayılın dedikləri və üzündə özündən ixtiyarsız
yaranan xoş ifadə Yusifgili daha da
təəccübləndirmişdi.
-Emre, səncanı, dostun nə deyir, hansı dildə
danışır? Bir tərcümə elə görüm.
-Yani demesi o ki Sevile olan duyguları geçmemiş,
onunla ilgili bir takı pilanları var, amma daha
kendisi bundan habersiz. Ailesi zor durumda
olduğu için kankam duyğularını saklıyor, daha çok
ona yardım etmeye çalışıyor.
-Vay bəyan, heç Əliyə bu qədər
təəccüblənməmişdim. İsmayıl, qaqa, mən sizdən
ümidi tamam kəsmişdim. Halaldır sənə.
-Doğrudan e, mən də təəccübləndim. Yaxşı, bəs
ailəsi niyə çətin vəziyyətdədir ki?
-Anası xəstədir, pis xəstəliklərdən. Işə çox
ehtiyacı var idi. Əslində uzun hekayədir, sonra
vaxt olanda bir dəfə danışaram.
-Vaxt dedin, yadıma düşdü,-deyə telefonuna
baxan Yusif sonra gözlərini bərəldib,-pahoo, obed
vaxtım qurtarıb ki... Məni işdən atacaqlar.-dedi.
-Elə mənimki də.-Əli də telefonuna baxıb eyni üz
ifadəsini aldı.-Uşaqlara yarım saata gəlirə, dedim,
uje bir saat olub.
-Səninki dövlət işi deyil ki. Özü də sənin yolun
yaxındır. Mən dünyanın yolunu getməliyəm e.
-Harada işləyirsən?-deyə İsmayıl soruşdu.
-Yuxarıda, təzə bazarın yanındakı bankda.
-Keç otur, mən də o tərəfə gedirəm.
-Ay sağol e, smaylik. Yaxşı, Əlişka, hələlik.-Yusif
ayaqlanıb İsmayılgildən qabaq maşına tərəf
getməyə başladı.
-Hələlik.-deyə əl sallayan Əli onları yola salıb
daha yeyin addımlarla yoluna davam elədi.
Başqa bir iş yoldaşının avtobusundan Bədən
tərbiyəsi və idman akademiyasının qabağında
düşən Mehdi əvvəlcə dayanıb saatına baxdı,
sonra düşüncəli və ağır addımlarla akademiyaya
doğru getməyə