ə başladı. Binaya yaxınlaşanda
üşüyürmüş kimi əllərini cibinə salıb binaya,
həyətə, qısası, ətrafa nəzər saldı. Burada oxuyan
bütün tələbələr sağlam bədənləri və güclü
qollarına görə digərlərindən fərqlənirdilər. Hətta
aralarında İnci kimi öz sahəsində uğurları olanları
da az deyildi. Bəs o burada neyləyirdi? Kasıb
olması bir yana, heç güclü biləyi də yox idi.
Qorxağın, acizin biri idi. Nəyinə güvənib bura
qədər gəlmişdi? Onun duyğuları İncinin
medallarından daha ölçülü idi, ya aylıq gəliri
İncinin bir yarışda qazandığı mükafatdan daha
çox? Yox, yox! Bunları düşünmək elə bu başdan
uduzmaq demək idi. O isə uduzmayacaqdı.
Mübarizə aparacaqdı, bu yolda qarşısına çıxan hər
kəslə, hər şeylə. Çünki hər şey kimi sevgi də
əmək, zəhmət istəyir. Cəfa çəkməyənə səfasını
yaşatmır. İçində beləcə mübarizə aparırdı ki,
akademiyanın həyəti yavaş-yavaş tələbələrlə
dolmağa başladı. Onu ağuşuna alan həyəcan
soyuq tər gətirdi, yenə ürəyi tez-tez döyünməyə
başladı. Gözlərini qıyıb həyəcan və diqqətlə
tələbələrin arasına göz gəzdirdi. Çox keçmədi ki
İnci də göründü. İndi həyəcanı birə-beş artan
Mehdi narahat halda yerində gedib-gəlir, üst-
başına əl gəzdirirdi. Mehdidən fərqli olaraq onu
görmək İnciyə narazılıq gətirmişdi, bezgin halda
üzünü turşudub ona yaxınlaşırdı.
-Salam,-deyə Mehdi ona yaxınlaşan İncinin nəsə
deməyini gözləmədən özündən ixtiyarsız qaçan
dodaqları ilə gülümsədi,-necəsən?
-Niyə gəlmisən? Nə istəyirsən?
-Sizdə salamı almaq yoxdur?-onun bu sərt
reaksiyası istər-istəməz Mehdini məyus etmişdi.-
Danışmağa gəlmişəm.
-Danışmağa? Sən mənimlə nə danışacaqsan ki?
-Qulaq assan, bilərsən.
-Vaxtım yoxdur, tələsirəm.-deyə İnci laqeyd
şəkildə ondan uzaqlaşmaq istədi.
-Siz qızlar naz eləmək üçün ölürsünüz də.-Mehdi
onu qolundan tutub geri çəkdi. Sonra bir əlinin
bütün barmaqlarını açıb-Beş dəqiqə, sadəcə beş
dəqiqə.-dedi.-Bax, marşurutu indi yola salmışam
və ikincisi də beş dəqiqədən tez gəlməyəcək. Ona
görə də o gələnə qədər səninlə