b eləmirsən?
-Yox e, nə evlənmək? Oxuyuram hələ ki.
-Hmm, lap yaxşı.-araya bir neçə saniyəlik sükut
çökdü. Kənan növbəti sualını düz-qoş eləyərkən
Ələddin onu qabaqlayib-Leyla necədir?-deyə
soruşdu.
Kənan diksinib ekrana baxdı. Ürəyi özündən
ixtiyarsız tez-tez döyünməyə başlamışdı. Amma
yenə də birtəhər özünü elələri alıb:
-Leyladır da, yaxşıdır.-dedi.-Salamı var.
-Doğrudan, mənə?-deyə Ələddin kinayə ilə
gülümsüdü. Sonra biraz ciddiləşib-Ərə gedib
eləməyib hələ?-deyə soruşdu.
-Yox, hələ ki oxuyur.
-Hmm, onda dəqiq məni gözləyir.-Ələddin
yarızarafat, yarımciddi güldü. Onun bu sözünə
Kənan da könülsüz dodaq qaçırdı. Ələddin yenə
ciddiləşib-Yox, i səni gözləyir.-dedi.
-Çıraq, yaxşı.-onun bu sözü onsuzda narahat
olan Kənanı daha da çıxılmaz vəziyyətə salmışdı.
-Nədir, yalandır yoxsa? Yaxşı, bəs sən nəyi
gözləyirsən? Mən sənin yerinə olsaydım, bu
fürsəti çoxdan dəyərləndirərdim.
-Nə fürsəti?-Kənan narahat halda ona baxdı. Elə
bu vaxt görüntü donmağa, Ələddinin səsi
anlaşılmaz şəkildə gedib-gəlməyə başladı.-Ay
səni! Zibil!-Kənan əsəbi halda yumruğunu masaya
vurdu. Sonra sol tərəfdəki modemə baxdı. Set
getmişdi.-Zibilə qalasan elə?! Niyə getdin, hə?!
Beş dəqiqə də dözə bilməzdin?-çarəsiz qalıb
əsəbini modemdən çıxırdı.-Görəsən Ələddin nəyi
nəzərdə tuturdu? Leylanı deyirdi? Bəlkə zarafat
eləyirdi? Yox, dəqiq zarafat eləyirdi. Üz ifadəsini
gördüm də, Leyla deyəndə gözləri parıldayırdı. Uff,
mən indi neyləyəcəm?-sonra narazı şəkildə
üzünü tavana tutdu.-Allahım, məni niyə
sınayırsan? Məni niyə dostumla sevdiyim qız
arasında qoyursan? Ya mənə yol göstər, ya da
onu qəlbimdən al.Noyabr ayının on doqquzuncu səhəri. Payızın
özünəməxsus soyuq və rütubətli havası. Bu gün
olduğundan daha yaraşıqlı və çəkici görünməyə
çalışan Ismayıl paltar şkafını, asılqanları ələk-
vələk eləmiş, nəhayət özünə uyğun bir şey tapıb
geyinərək indi də güzgünün qabağına keçmişdi.
Daima özünə fikir verən biri olsa da bu günkü
hazırlıq, təlaşının tamam ayrı bir