u oynadan Yusif gülə-
gülə soruşdu.
Sevinc ona göz ağartdı. Ayan isə başını
bulayaraq:
-Heç biriniz tapmadınız.-dedi.-Məktəblərdən
birində işə girmişəm. Daha doğrusu imtahan
verib bura düşmüşəm.
-A, nə yaxşı? Təbrik eləyirəm. Hansı məktəb,
bizim məktəb?
-Yox, bir nömrəli. Əslində o da Xatirənin
sayəsində oldu. Dedi ki, bir məktəbi də buradan
yaz, mən də yazdım, qismətdən elə gəlib bura
düşdüm.
-Hmm, mən də bizim məktəbə düşmüşəm. Kaş
ki, yoldaşı olardıq.-deyə Sevinc məyus şəkildə
dodaqlarını büzdü.
-Təbrik eləyirəm. Hə, kaş ki.
-Təbrik eləyirəm, Ayan.-Yusif yenidən dilləndi.
-Çox sağol. Siz haradan belə?
-Gəzməkdən.
-Barışmısınız?-Ayan özünü Sevincə
yaxınlaşdırıb astaca pıçıldadı.-Oxumağa qoydu?
-Hə.-deyə Sevinc ona göz vurdu.
Onlar biraz söhbət eləyib ayrıldılar. Yusiflə
Sevinc evə qayıdarkən Ayan da Gülayı
gəzdirirdi.
-Ay, elə sevinirəm ki, Ayanın burada işə
girməyinə. Tez-tez onu görə biləcəm.-Sevinc
sevincli halda əllərini sinəsində birləşdirib
deyirdi.
-Sən tək deyilsən.-bu vaxt gözlərini irəliyə
dikən Yusif gülümsəyərək dilləndi.
-Nə?-Sevinc heç nə başa düşməyərək qaşlarını
çatıb ona baxdı.
-Deyirəm ki, buna sevinən təkcə sən
olmayacaqsan.-Yusif eyni üz ifasilə ona
qarşıdan yanında balaca bir oğlan uşağı ilə
onlara sarı gələn Əlini göstərdi.-Bax gör kim
gəlir?
-A, Əli?-Sevinc təəccübdən gözlərini dörd açıb
Yusifə baxdı.-Yoxsa bu da parka gedir?
-Bəlkə özündən soruşaq? Bax ha, Ayanın orada
olduğunu demək yoxdur.
-Baş üstə. Qoy özü axtarıb tapsın. Daha biz
onlara qarışmayaq.
-Aha.
Onlar beləcə məsləhətləşirdilər ki, Əli onlara
yaxınlaşıb salamlaşdı. Uşağı yanağından
dartan Yusif:
-Əlişka, hara belə?-deyə maraqla soruşdu.
-Park, park deyə evdəkilərin başını xarab
eləyib.-deyə Əli qardaşı oğlunu göstərib bezgin
şəkildə dilləndi.-Mən də dedim çıxıb yarım saat
bunu gəzdirim. Siz haradan belə?
-Şəhərdən. gəzməyə getmişdik.
-Sənin adın nədir?-bu vaxt Sevinc uşağa sarı
əyilib saçını sığallaya-sığallaya