ə soruşmaq
istədiyini başa düşmüşdü. Nəhayət Dilarə xala
dilləndi.-Ismayıl, bala, o məsələ haqqında nə
fikirləşirsən?
-Hansı məsələ?-Ismayıl heç nə anlamamıştək
anasına baxdı.
-Özünü bilməməzliyə vurma. Qız məsələsini
deyirəm. Keçən dəfə də sonra danışarıq deyib
aradan çıxdın. Sonra Əmrə də gəldi, baş qarışdı.
-Hə, o?-Ismayılın dodaqları qaçdı.-O məsələ
Inşaallah bu gün həll olunacaq. Bircə gün də döz.
-Mən o qızın kim olduğunu bilirəm.
Anasının bu qəfil etirafına təlaşlanan Ismayılın
tikələr boğazında düyünləndi, öskürdü.
-Bbb...bilirsən? Emre deyib?
-Heç ondan soruşmuşam ki? Onsuzda da bilirəm
ki soruşsam da deyən deyil. Ismayıl, sən o qızı
yenə də haradan tapmısan? Axı o ərdə idi.
-Deyilmiş,-gözlərini stəkana dikən Ismayıl köks
ötürdü,-biz məktəbi qurtarandan sonra nişanlısı
oğurluq üstündə tutulub, bunlar da nişanı
atıblarmış.
-Bəs sən onu haradan tapmısan?
-Uzun hekayədir e mama, sonra bir vaxt
danışaram.
-Yaxşı, de görüm, indi onu harada görürsən ki
belə evlənməyə də qərar vermisən?
-Kamrangilin kursunda resepşn işləyir. Anası ağır
xəstədir, imkanları da biraz aşağıdır, ona görə elə
alındı ki kursda işə girdi.
-Deyirəm axı, sən Kamran üçün ölən deyilsən,
həftə səkkiz, mən doqquz niyə ora gedirsən?
Amma inanmıram ki bu iş baş tutsun.
-Niyə, ailəsi kasıbdır, anası xəstədir, ona görə?
-Mən elə bir söz dedim? Deyirsən ki, nişanı atıb,
oğlan da türmədədir, bəs bu gədə bu gün-sabah
çıxıb onu sənin yanında görəndə deməyəcək ki
sən kimsən?
-Heç zad deyə bilməz. Nişan atılıb, Sevilin ondan
heç bir asılılığı yoxdur.
-Nə bilim e, bala. Özü də nişanı qayıtmış qızdır.-
Dilarə xala narazı şəkildə ağzını büzdü.
-Mama, sən də? Bunu papa desəydi,
təəccüblənməzdim, amma sən... Bağışlayın,
amma biraz köhnə fikirlisiniz. Nişanı qayıdan
olanda nə olar? Fakt ortadadır ki o gədə ona
layiq deyildi.
-Istəyirsən, bu köhnə fikirlisiniz sözünü bir də
papanın yanında de. Mən onun reaksiyanı
fikirləşib deyirəm, o razı olmayacaq.
-Məncə