ə olub, ə, Mixaylo, elə fikrə getmisən, elə bil
bütün dünyanın dərdi sənə qalıb.
-Ehh Yusif, elə bütün dünyanın dərdi mənə qalıb.-
Mehdi köks ötürüb gözlərini yenidən yola dikdi.
-Nə olub, səncanı?
-Heç, heç, sən hara belə?
-Sevinc məni həkimə aparır.-deyə Yusif arxada
oturan Sevinci işarə elədi.
-Həkimə, niyə, xeyir ola?
-Nə bilim, axır vaxtlar başım yaman ağrıyır, özüm
də yorğun oluram. Ağrıkəsici zad da atıram,
amma nəsə xeyri olmur. Sevinc də dirəşib ki
həkimə gedək.
-Düz eləyir, nişanlının qədrini bil. Allah hamıya bu
cür xoşbəxtlik, bu cür sevgi vermir. Əlində
olanların qədrini bil, bunu tapmayanlar da var.-
Mehdi yen gözlərini yolka dikmişdi.
-Mixaylo, sən yaxşısan, qardaş?-onun dediklərinə
təəccüblənən Yusif əyilib maraqla ona baxdı.-
Temperaturun zadın yoxdur?
-Yox səncanı, nə temperatur? Sözdür də deyirəm.
-Sən belə sözlər deyən deyilsən axı. Nə olub, qız
məsələsidir? Özü razı deyil, ya evdəkilər vermir?
-Yox, yox, elə bir şey deyil.
-Mənə də yox da, Mixaylo. Dayan görüm, sənin
məndə nömrən var idi?-deyə Yusif əl atıb
telefonunu çıxardı.-Işin axşam saat neçədə
qurtarır?
-On birə qədər çəkir. Nə olub ki?
-Axşam zəngləşərik. Görüm mənim qardaşıma
yox deyən hansı qızdır elə.
-Sağol, amma bu sən-mən danışmaqla düzələn
məsələ deyil.
-Elə demə, ağıl-ağıldan üstündür. Həm də hələ
bilmirəm həkim mənə nə diaqnoz qoyacaq. Bəlkə
elə bir yerdə ağladıq?
-Səncanı, elə danışma, yaxşı olar. Sevincin də
yanında belə demə.
-Bir-iki dəfə demişəm, dəli olur.
Onların söhbəti Yusifgil mənzil başına çatana kimi
davam elədi. Axşam düşürdü. İsmayıl həyatının ən vacib
qərarını sevdiyi insanla bölüşmək üçün kursun
qabağında idi. Fikrində tutmuşdu ki iş çıxışı bir
bəhanə ilə onu da götürüb daha sakit bir yerə
getsin və onu niyə tərk etməli olduğundan indi
niyə burada olduğuna qədər hər şeyi ona danışsın
və sonda onunla evlənmək istədiyini desin.
Doğrusu, Sevilin onun dediklərini, təklifini belə
rahat və tez qəbul eləməyəcəyini də